Het was een droomreis die Joris van de Wier en ik in 2023 maakten voor Curva, ons boek over Italiaanse stadions. In twintig dagen twintig stadions aandoen, kriskras door De Laars. En alles liep wonderwel gesmeerd.

De perskaarten lagen overal netjes klaar en we vraten weliswaar kilometers en vlogen zelfs een keer van zuid naar noord, maar van Italiaanse onverschilligheid hadden we nergens last. Tot die middag in Bari. Daar werden we een uur aan het lijntje gehouden door de persmadame, om vervolgens te horen te krijgen dat we er op geen enkele manier binnen gingen geraken. Houdoe en bedankt.

De Bari merda’s vlogen door de auto toen we dan maar besloten om alvast richting Avellino te rijden, waar we de volgende dag een wedstrijd zouden bezoeken. Niet ver van de bestemming werd onze verpeste middag goedgemaakt. Vanaf de snelweg ontwaarden we een veld en besloten de afslag te nemen. We bleken de contouren van Stadio Grottaminarda te hebben waargenomen. Er bleek ook nog eens een wedstrijd bezig van de club met de welluidende naam AC Gravit Grotta.

U moet weten dat het januari was. Dus de betonnen tribune, die toch al redelijk verveloos was, oogde nu extra treurig. De stadionmuur hoorde in dit licht eerder bij Guantanomo Bay en het kunstgras als een mislukt experiment. Al is dat laatste ook in de zomer het geval. De 22 mannen op het veld kregen de bal geen drie meter recht vooruit en de ultras waren zo kneuterig en laag in aantal dat ze sympathiek werden.

We haalden ons hart op, dit was een heel mooie pleister op de Bari-wond. Toen we in de rust de kleedkamers in werden getrokken voor wat sfeerfoto’s, wisten we het zeker: AC Gravit Grotta van Grottaminarda is een club om van te houden.