Obscure bekertoernooien zijn een fetisj van de Britten. Ik ben zelf ook een groot liefhebber. Vorige week was het mogelijk om drie dagen op rij een finale te bezoeken en dat laat een ware vincker niet aan zich voorbijgaan. Een paar dagen geleden plaatsten we al deel 1 over de Crammond Cup en deel 2 over het Pat Rall Memorial Tournament. Vandaag deel 3: de Clydesdale Cup.

Normaal gesproken begint een bekertoernooi ergens in het najaar en is de finale in het voorjaar. Dat is niet het geval bij de Clydesdale Cup, want die wordt altijd in juli gespeeld, voordat de competitie start.

In plaats van nietszeggende oefenwedstrijden spelen de clubs in de Clydesdale Cup al meteen om het echie. Perfect voor de vincker. Daarnaast is de finale altijd op een maandagavond, wat ook ideaal is omdat er geen concurrentie is van andere wedstrijden.

De finale voelt voor mij altijd aan als de start van het nieuwe seizoen. Het is vaak de eerste finale die ik zie en omdat er veel rivaliteit is tussen de clubs, merk je dat er echt iets op het spel staat. Sinds 2017 heb ik alle finales bezocht, op die in 2020 en 2021 na toen het toernooi werd geschrapt vanwege het coronavirus.

Aan het bekertoernooi, dat sinds 1990 bestaat, doen slechts vier clubs mee: Carluke Rovers, Forth Wanderers, Lanark United en Lesmahagow Juniors. Door het lage aantal deelnemers bestaat de Clydesdale Cup uit slechts drie wedstrijden: twee halve finales en een finale. Overzichtelijker kan niet.

Omdat het allemaal derby’s zijn, is iedere wedstrijd blood and thunder, waarbij de idiote tackles niet op een hand te tellen zijn. Daarnaast zijn drie van de vier grounds echt heerlijke ouderwetse stadionnetjes.

Uitzondering is de ground van Carluke Rovers, dat in een nietszeggende rukbak met sintelbaan speelt die een killere uitstraling heeft dan Bridget Maasland. Gelukkig is in de jaren dat ik dit toernooi bezoek de finale nog nooit in Carluke geweest, omdat die club zelden de finale bereikt.

Dit jaar gaat de eindstrijd tussen Lanark United en Forth Wanderers. Ik mis de eerste minuten van de wedstrijd, omdat ik nog even Evie’s luier moet verschonen. Baby’s produceren is lijden.

Vincken is ook vaak lijden, maar dit keer niet. De vermaledijde midges hebben namelijk een dag vrijaf genomen. Normaalgesproken zijn die graag aanwezig bij de finale om de Clydesdale Cup, maar vandaag zijn ze schijnbaar ergens anders gloryhunten.

Een van de mooiste dingen op Moor Park is de catering. Dat is een kleine vliegtuighangar die is omgebouwd tot teahut en blauw is geschilderd. Goede pie’s hebben ze in Lanark, dus zeker een keer bezoeken als je daar bent.

Wat ook bijzonder is aan de ground, is dat je met je auto naar binnen mag. Er is buiten genoeg plek, maar de mens is een lui zoogdier. Daarom zijn er tientallen auto’s te vinden langs het veld. Het voordeel is dat je op je luie krent kunt blijven zitten, het nadeel dat je auto geraakt kan worden door een afzwaaier.

Op het veld moet Lanark United het afleggen tegen Fort Wanderers, dat flink heeft geïnvesteerd in spelers deze zomer. Het wint voor het eerst sinds 2018 het toernooi en mag daardoor de Clydesdale Cup weer eens in de prijzenkast zetten.