Er was een tijd dat je het veld in Brecht vanaf de snelweg tussen Breda en Antwerpen zag liggen. De letters op de betonnen veldomheining waren niet voor niets zo groot, want er lag nog wel tweehonderd meter tussen het langsrazend verkeer en het voetbalplein. Later werd er een talud opgeworpen voor een treinspoor.

Na al deze vooruitgang besloot ik eens van dichtbij een kijkje te gaan nemen en dat bleek een lumineus idee. De nu hidden ground was een verborgen schat, zo Belgisch als maar zijn kon. En er werd ook nog regelmatig gevoetbald. FC de Kroon, FC Echt Brecht en waarschijnlijk nog wel een café-elftal of twee.

In het huisje grenzend aan de kantine woonde een oud vrouwtje dat niet echt gediend was van ongenode gasten met een camera in handen. Het moet ook niet te gezellig worden.

Het vrouwtje is verdwenen, het huisje staat leeg en het veld is geen veld meer maar een wei met doelen. Alles staat open, zoals het hoort in België (‘De kabine proper houden a.u.b.’), maar geen spoor van vandalisme. De dugouts met de geschilderde reclames staan nog overeind, net als de omheining met de reuzenletters die door niemand meer gezien worden. Lost grounds zijn triest en mooi tegelijk.