Voor het eerst sinds ik begonnen ben met mijn tocht langs de Donau stuit ik op een Donaustadion. Het staat in Tuttlingen, het Weltzentrum der Medizintechnik. De chirurgische instrumenten laat ik vandaag links liggen, want SC 04 Tuttlingen – SGM Deisslingen/Lauffen staat op het programma.

Het Donaustadion ligt, niet geheel verrassend, langs de Donau. Van het centrum naar de ground is een minuut of tien lopen, waarbij je alleen de rivier hoeft te volgen. Maar ik ben een provinciaal en loop te ver door en kom op het Tuttlinger Donaustrand terecht, een kleine zandstrook langs de rivier.

Het is hier zo goed als verlaten, op drie figuren na rechtstreeks uit New Kids lijken weggelopen. Trainingspakken, matjes en eentje heeft een pornosnor. Een gifgroene Opel Manta had het afgemaakt.

Tegenover het Donaustrand ligt de S4 Club-Lounge, waarvan ik het vermoeden heb dat het een seksclub of het clubhuis van SC 04 Tuttlingen is. Dat is beide niet het geval, want het blijkt een Roemeens restaurant te zien. De vriendelijke eigenaresse vertelt dat dit eigenlijk niet de ingang van het stadion is, maar wijst naar de deur waardoor ik het stadion in kan lopen.

Mijn eerste bezoek aan een Donaustadion is een feit en het is een alleraardigste. Een behoorlijke hoofdtribune wordt geflankeerd door twee staantribunes en aan de overkant is nog een onoverdekte staantribune te vinden. Ooit liep dit helemaal door, maar helaas zijn grote delen staanplekken weggehaald.

Schijnbaar kunnen er nog altijd negenduizend mensen in, maar dan sta je wel heel dicht op elkaar. Voor wedstrijden van SC 04 Tuttlingen is dat niet nodig, want er komen hooguit een paar honderd man op af.

Eindelijk zie ik ook de officiële ingang. Ik had een afslag eerder moeten nemen en dan was ik er geweest. Omdat ik naar binnen ben geglipt en de club geen poot wil uitdraaien, koop ik een broodje bratwurst en een flesje frisdrank.

De worst is voor Duitse begrippen van matige kwaliteit en is niet gegrild op houtskool. De frisdrank is iets met zwarte bessen en heel lekker. Dat laatste vinden de lokale wespen ook en sneller dan de Party Animals in Renesse ren ik de hoofdtribune op.

Doordeweeks gebruiken lokale hanggroepjongeren deze tribune als een soort kladblok. Een treurwilg heeft een hakenkruis op een van de stoeltjes getekend, ik zie een spuitende piemel met harige ballen en als hoogtepunt heeft een dichter met zijn viltstift ‘Gina Stinkt’ en ‘I can’t feel my balls’ op de muur geschreven.

Terwijl ik deze poëzie verwerk, word ik ineens ruw verstoord door de supporters van uitploeg SGM Deisslingen/Lauffen. Twee vrouwelijke aanhangers van deze club hebben niet alleen kortpittige winkelcentrumkapsels, maar ook toeters en die gebruiken ze vaak. Het groepje thuissupporters dat voor hen zit, neemt snel de benen.

Er zijn ook drie jonge ventjes met een blauwgeverfd stuk karton waarop ‘Tuttlingen Ultras’ is geschreven, maar die hebben gelukkig geen toeters, megafoons of trommels bij. Mijn favoriete type ultra.

Het is al maanden gortdroog langs de Donau en daar heeft het veld ook last van. De mannen achter mij vergelijken het met de velden die je in Malta had in de jaren zeventig. Zo erg is het ook weer niet, maar het is wel keihard en op veel plekken zie je meer zand dan gras. Of het aan het matige veld ligt weet ik niet, maar de wedstrijd is ontzettend slecht.

Gelukkig wordt het geen 0-0, want tegen de verhouding in komt de thuisploeg op 1-0. Als goaltune klinkt de jaren negentig-klassieker I Like it Loud van Marshall Masters door het stadion. De stadionspeaker gaat helemaal uit zijn plaat, terwijl het publiek lauw reageert.

Met pijn en moeite scoort SC 04 Tuttlingen nog twee keer en wint met 3-0. Heel verheffend was het allemaal niet, maar het stadion heeft mij zeker bekoord. Via de Donau loop ik weer terug naar het centrum, waar op dat moment een wijn- en eetfestival bezig is.

Ik eet daar nog een pizza, verwerk mijn aantekeningen en bereid mij alvast voor op mijn bezoek aan Ulm, de laatste stop voordat de Donau Württemberg verlaat en Beieren instroomt.