Артур Дубовік прыдумаў, як манетызаваць смецце. Эксперыменты з матэрыяламі для творчасці выліліся ў паўнавартасны бізнэс-праект. Малады прадпрымальнік стварае экамерч для буйных кампаній і брэндаў, а яго заробак ужо некалькі разоў перавышае сярэдні заробак па краіне, расказвае Myfin.

Малады чалавек навучыўся шыць па відэаўроках, а першыя задумкі ўвасабляў у жыццё на мамінай швейнай машынцы. У самым пачатку шляху вырабы былі простымі і не заўсёды ўдалымі, але героем кіравала цікаўнасць, якая і прывяла да стварэння аксесуараў з нетрадыцыйнай для гэтых мэтаў сыравіны. Модныя сумкі і кашалькі нараджаюцца з кафейных упаковак і батутных сетак. У 22 гады экаактывіст нават не ўсведамляў, што запускае ўласны бізнэс, які стане асноўнай крыніцай даходу.

Артур шукаў прыдатныя для пераробкі мадэлі ў сэканд-хэндзе і дарыў другое жыццё рэчам у хатняй майстэрні, амаль не набываючы дадатковыя матэрыялы. Заснавальнік экабрэнда адзначае, што адсутнасць прафесійнага памяшкання і сучаснай тэхнікі не перашкодзіла творчасці. Паводле слоў дызайнера, назва Iriskin eco lab з'яўляецца яго псеўданімам. Персанаж з серыяла «Усе ненавідзяць Крыса» ўвасабляе дух прадпрымальніцтва і любімыя справы, якія можна манетызаваць.

— Першапачаткова я быў рамеснікам, потым самазанятым, і цяпер ІП. Віды дзейнасці мяняліся, і я вырас у паўнавартасны бізнэс-праект.

Цяпер модныя аксесуары нараджаюцца ў прафесійнай майстэрні. Штомесяц на арэнду памяшкання, падаткі, а таксама дадатковыя тканіны і фурнітуру ідзе каля 900 рублёў.

Салідная сума выдзяляецца і на набыццё новага абсталявання. У ліку апошніх пакупак — тэрмапрэс для выпякання пластыкавых пакетаў і машынка для ўстаноўкі кнопкавай фурнітуры.

Асноўнымі пастаўшчыкамі матэрыялаў з'яўляюцца кафейні і батутныя цэнтры, асобныя кампаніі і проста экаактывісты, якім імпануе ідэя граматнай пераробкі.

Што тычыцца цэн на экалагічныя пазіцыі, то стаць гаспадаром шопера з батутнай сеткі можна за 140 BYN. Кашалёк з упакоўкі для кавы каштуе 60 рублёў, заплечнік-рол каштавацьме 250, як і чахол для скейтборда.

Калі вы прынесяце непатрэбную кафейную ўпакоўку, то зможаце набыць выраб з прыемнай зніжкай. Знайсці тавары з нетрывіяльнай сыравіны можна на сайце і ў сацсетках брэнда, а вось да выхаду на маркетплэйсы апсайклер не імкнецца.

— На маркетплэйсах маіх вырабаў няма. Я ствараю на 80% унікальныя аксесуары, якія не адносяцца да масавай вытворчасці. Цяпер вельмі цяжка прадаваць на маркетплэйсах праз вялікія камісіі. Таксама патрэбны паўнавартасны штат, каб развівацца ў гэтым кірунку.

Артур не толькі распрацоўвае дызайн вырабаў і займаецца пашывам, але таксама адказвае за прасоўванне брэнда. Малады чалавек прызнаецца, што рэклама забірае больш часу, чым грошай.

— У мяне ёсць сябры і знаёмыя, якія заўсёды рады дапамагчы. Напрыклад, сайт стварыла дзяўчына з нашага экакам'юніці. У год абслугоўванне платформы каштуе 250 рублёў. Вяду інстаграм @iriskin.ecolab, таргет не наладжваю — аддаю перавагу расказваць пра брэнд бясплатна на прасторах Threads.

Самай яскравай B2B-калабарацыяй Артур лічыць супрацоўніцтва з буйным мабільным аператарам краіны. Таксама ўдалося пасупрацоўнічаць з ААН і UNICEF: адбыліся лекцыі і практычныя заняткі для дзяцей і бацькоў.

— Праводзім усё больш майстар-класаў для кампаній. І з кожным месяцам гэта актыўнасць набірае абароты, асабліва летам на карпаратывах і цімбілдынгах.

Экалагічныя аксесуары выбіраюць пакупнікі ад 16 да 50 гадоў. Стваральнік Iriskin eco lab падкрэслівае, што ў асноўным гэта людзі, якія цэняць ручную працу.

Выявілася, што ў экабізнэсе ёсць свая сезоннасць. Прыбытак нестабільны і залежыць ад колькасці заказаў. Больш за ўсё ўдаецца зарабіць вясной і летам, калі ёсць запыт на майстар-класы для карпаратываў.

— Мой даход адназначна вышэйшы за сярэднюю зарплату, а часам перавышае яе ў разы. 

У планах — развіваць лінейку вырабаў, пашыраць асартымент і выходзіць на новыя рынкі.

— Я не прадаю тавар, які патрэбны кожнаму, а сам ствараю сваю нішу і попыт на прадукт, таму мне важна данесці яго каштоўнасць.

Усе навіны →