Пяшчотная і рамантычная музыка ад двух хлопцаў і дзяўчыны, якія раней гралі на разагрэве ў The Prodigy і рубілі «роцк» на байкерскіх фестывалях. Вытанчаныя і недасяжныя вобразы ад тых, з кім можна і «пiўка на картанах» папіць. З гэтых дзіўных супярэчнасцяў сатканы адзін з самых яскравых беларускіх калектываў. 

Французская школа, The Prodigy і дэпрэсія

Журналісты сустрэліся з Parade of Planets на іх рэпетыцыйным пункце на Партызанцы, у будынку, які нясмела замахнуўся на лаўры архітэктурнага помніка савецкаму футурызму. Дзіўна, як нават у зеленаватым святле шклоблокаў на лесвіцы гэтыя хлопцы і дзяўчына ўмудраюцца выглядаць па-французску элегантна.

На сцяне ў студыі вісяць залатыя і плацінавыя дыскі. Над імі — неонавы надпіс на французскай.

— А што там напісана?

— «Вер у сваю зорку».

— А вы проста рамантыкі…

— Ну… Гэта так, каб зірнуць на яе, калі сядзіш тут увесь у мыле і трыццаты раз пераводзіш трэк, — аджартоўваюцца яны.

Міша, Юля і Лёша — ніводнай фрыкатыўнай «р» у імёнах, ніводнага багета на паліцах у студыі, прапіскі ў пашпартах у асноўным з назвамі серабранскіх вуліц. Як так атрымалася, што яны ствараюць французскі сінці-поп?

— Мы вучыліся з Мішам у адной школе з паглыбленым вывучэннем французскай мовы, яшчэ ў дзяцінстве ездзілі ў Цьер, Клермон-Феран, жылі ў французскіх сем'ях. Там хочаш не хочаш, а прыйдзецца загаварыць. Школа дала вельмі крутую базу. Мая класная кіраўніца аж да апошняга альбома дапамагала нам з тэкстамі — мы ёй нават спецыяльныя падзякі на буклетах пакідалі.

Дзеля справядлівасці: французскі сінці-поп з'явіўся не адразу. Кожны з іх дастаткова пайграў у розных праектах, перш чым яны знайшлі адзін аднаго. Юля яшчэ ў 16 са сваімі «папсовымі песенькамі» трапляла ў чарты «Хіт FM». Пазней, ужо з Лёшам, гралі ў даволі вядомай рок-групе U.G.oslavia. У Мішы ж сітуацыя была яшчэ цікавейшая.

— У мяне быў свой брэйк-біт-праект The Playfellow. Дзесяць гадоў мы каталіся па гастролях, разагравалі The Prodigy ў Мінску, потым турылі з іх былым удзельнікам Ліроем Торнхілам — ёсць нават відэа, дзе ён у бэкстэйджы танцуе свой фірмовы танец пад наш трэк. Карацей, я пісаў жорсткую альтэрнатыўную электроніку і ні пра якія сінці-попы нават не думаў.

— Які Лірой у жыцці? Вам удалося пасябраваць?

— Вельмі просты, добры і адкрыты хлопец. Не магу сказаць, што мы так ужо сталі сябрамі, але ён граў нашы песні, мы часта збіраліся пагутарыць на гастролях. Мне падабалася, з якім натхненнем ён расказваў пра пачатак кар'еры The Prodigy і рэйвы дзевяностых. Калі шматтысячны натоўп на адной хвалі з імі танцуе, вакол толькі любоў, ніякай агрэсіі — ваў. А яны ж з глыбокай брытанскай правінцыі, дзе акрамя гэтых рэйваў нічога толкам і не было. Уяві вось, што ў нас нехта раптам ператварыў Жодзіна ў сталіцу электроннай музыкі. Вось у іх было так.

Як зрабіць хіт з рыпення арэляў

З часам Юля стала разумець, што перарасла праект U.G.oslavia. Гэтак жа сама шчыра і задорна, як раней, скакаць на сцэне пад рок-н-рол ужо не атрымлівалася — дома і ў машыне дзяўчыны гучала зусім іншая музыка. Лёша прызнаўся, што адчувае тое самае.

— Я зразумела, што выходжу на сцэну і граю. Я ўжо не тая пухленькая дзяўчынка-вар'ятка. Захацелася памяняць усё кардынальна, пайсці ў электронны гук. Я ўспомніла пра Мішу. Апошні раз мы спрабавалі пісаць музыку разам у дзявятым класе.

— Атрымалася так сабе, дарэчы: у мяне да гэтага часу ёсць гэтая дэмка, але я спадзяюся, што яе ніхто ніколі не пачуе.

— Ага. Але я ведала, што ты цяпер ну вельмі круты электроншчык з кучай выступаў і табе, хутчэй за ўсё, не да нас. Таму патэлефанавала, каб проста нясмела даведацца, ці няма ў цябе прыдатнага чалавека.

— Вельмі своечасова патэлефанавала. Я, насамрэч, тады сядзеў у дэпрэсіі і не разумеў, што мне рабіць. Мой праект раптоўна скончыўся, а напарнік пайшоў у гульнявы саўнд-дызайн, чым да гэтага часу і займаецца. А я застаўся адзін, без канцэртаў і перспектыў. Я па натуры камандны гулец, мне патрэбен нехта яшчэ, я не адзінокі ваяр. Таму я пагадзіўся не гледзячы.

Міша прыехаў, паслухаў дэма Юлі і Лёшы, пакруціў носам і пачаў усё перарабляць. Яны тыднямі сядзелі ў яго кватэры: стары ноўтбук хрыпеў, калі ў аранжыроўцы з'яўлялася больш за тры інструменты, у Мішы тузалася вока, з забаў — схадзіць пакурыць на балкон. Гэта было дзесяць гадоў таму. Неўзабаве гэтыя хрыплыя дэмкі стануць першым альбомам. Потым народзяцца яшчэ тры, і іх французская загучыць на радыёстанцыях у 31‑й краіне свету (Італія, Германія, ЗША, Вялікабрытанія і гэтак далей), а на канцэрты дома і ў суседніх краінах будуць стабільна набівацца прыстойныя залы.

Забаўна ўсведамляць, як людзі проста дазволілі сабе рабіць тое, што з іх прэ, даверыцца выпадковасці, — і ўсё атрымалася. Нават назва гурта была некалі прыдуманая Юляй з паветра, і толькі потым яна ўсвядоміла, што, увогуле, у яе на руцэ даўным-даўно была набітая татуіроўка з выстраенымі ў шэраг планетамі.

— Ёсць яшчэ гісторыя з разраду класных выпадковасцяў. Якраз да пытання «А дзе ж Серабранка ў нашай творчасці?» Пішам другі альбом у Лёшы дома. Ён выйшаў на балкон, пакуль я працаваў над бітам трэка Flash, і раптам пачуў, як у двары хлопчык гушкаецца на арэлях і яны па-серабранску пранізліва рыпяць. І гэта так крута кладзецца! У выніку гэтыя арэлі сталі гукавым эфектам у прыпеве, а Юля напісала туды тэкст пра дзяцінства.

— Гэта вельмі важная для нас песня. У мяне тады памёр дзядуля, і я зразумела, што маё дзяцінства на гэтым скончылася. Французская мова дапамагае мне быць больш шчырай — на ёй я магу сказаць настолькі асабістыя рэчы, якія на рускай пабаялася б вымавіць.

— Галоўнае не ўспамінаць, што дэма гэтай песні ў мяне на кампе называлася Boobs, — жартуе Лёша і разраджае абстаноўку. — Адэкватна называюць дэмкі толькі неадэкватныя людзі.

— А вам не шкада, што большасць вашых слухачоў не разумее закладзеных сэнсаў? Французская ўсё ж такі…

— Якраз наадварот: мне прыемна, што ёсць людзі, якія трацяць час, каб паглыбіцца і перакласці тэксты. Гэта не патрабуе шмат намаганняў сёння, але робіць такога чалавека больш каштоўным для нас. Ды і што дзіўна ды прыемна, зараз на канцэртах першыя рады падпяваюць усе словы. У Піцеры ўмудраліся нават бэк-вакалы крычаць дзе трэба — мы былі ў шоку.

— Некаторыя дзякуюць і кажуць, што праз нас пачалі вучыць французскую ў цэлым. Адна дзяўчына нават прыйшла на канцэрт са сваім рэпетытарам: кажа, яны пастаянна на занятках разбіраюць нашу лірыку. Ідэя спяваць на французскай калісьці прыйшла сама сабой — проста таму, што мы яе ведалі. І не бегаць ад сябе ў гэтым плане было самым правільным рашэннем.

Яны паказваюць падарункі з іх апошняга аншлагавага канцэрта ў Prime Hall. Вось гэтае дзіва дрыжачымі рукамі ўручыла ім фанатка на Meet ‘n’ Greet. Журналісты жартуюць, што падобныя яны тут не вельмі, але гэта ўсё адно ваў.

— Фанаты ў нас, вядома, бываюць цікавыя. Ёсць дзяўчаты-блізняты, якія прыязджаюць літаральна на кожны канцэрт, стаяць у першых шэрагах, б'юцца за нас у каментах. Нехта сказаў, што Юля нястыльная, — бам, і яны ўжо навальваюць няшчаснаму. Але самы кранальны момант быў, калі хлопец расказаў, што наша песня дапамагла яму перажыць смерць сястры. Ён слухаў трэк на паўторы і ўспамінаў усё добрае, што было з ёй звязана. У такія моманты разумееш, што робіш усё не дарэмна.

Выступленні на школьных партах і эфіры на радыё па ўсім свеце

Зараз Parade of Planets — вялікія радыёзоркі. Яны афіцыйна з'яўляюцца адным з самых прысутных на радыё беларускіх гуртоў, так што напэўна ў машыне, па дарозе на працу вы хоць раз ды натыкаліся на іх музыку. І, хутчэй за ўсё, не зразумелі, што яны беларусы.

— Ёсць у нас такая праблема. Вельмі часты фідбэк ад людзей: «У сэнсе беларусы! Выглядаюць як французы, гучаць як французы — якая Серабранка?» Юлі нават пішуць, што ў яе парыжскі акцэнт.

— Ну, гэта трэба сказаць — дзякуй маёй рэпетытарцы: яна францужанка, актыўная такая, зараджаная, любіць нашу творчасць і вельмі моцна дапамагае з тэкстамі і вымаўленнем.

— Размаўляючы з вамі, разумееш, што вы дастаткова простыя, свае людзі. Але вось гэты французскі лор, вашы касмічныя гарнітуры ад Наталлі Ляхавец і сцэнічныя вобразы ды кліпы робяць вас як быццам недасяжнымі. Няма такога адчування?

— Ох, ведаў бы ты, як іх трэба нацягваць… Мы іх вельмі любім, але я пад гэты камбінезон нават бялізну надзець не магу. Надзеў — трэба як след «на картанах» пасядзець, нагамі памахаць, каб усё правільна села. Гэта на сцэне мы такія вытанчаныя. За кулісамі мы трошкі панкі.

— Я таксама да гэтага часу не магу прыняць, што людзі ў першых шэрагах проста дрыжаць на сустрэчах перад канцэртамі, падбягаюць да Юлі і пытаюцца з прыдыханнем: «Божа, што ў вас за парфума такая была, яна цудоўная!» Хочацца падысці, прыабняць, супакоіць. Гэта прыемна, але нам самім няёмка: мы не небажыхары. Мы звычайныя людзі — з намі і піўка дзёрнуць можна.

— Але, можа, хай усё застаецца так, як ёсць. Навошта разбураць чыюсьці казку.

Яны ўспамінаюць свой самы негламурны выступ.

— Гэта было ў Жылічах, на адкрыцці мясцовага палаца. Усе былі вельмі мілыя, сам канцэрт прайшоў класна, але, напрыклад, грымёрку нам далі ў памяшканні з пяццю вокнамі, якія выходзяць проста на глядзельную залу. А мне, каб улезці ў касцюм, трэба проста ўсё зняць. І Лёша з Мішам штосілы цягалі шафы, спрабавалі неяк мяне прыкрыць. А самім ім на сцэну замест дыджэйскіх стоек паставілі школьныя парты — было вельмі забаўна глядзець, як Лёха граў, сагнуўшыся над ёй. Але ўсё прайшло выдатна.

Падчас далейшай размовы высветлілася, што Лёша ў вольны час грае на басе ў адным з самых вядомых кавер-бэндаў Мінска — «Наталля Лаўрэнцьеўна». Там па класіцы раскачваюць стары добры рок-клуб TNT — без прыгожых касцюмаў, у рабоча-сялянскім «адзіку». Міша з цеплынёй успамінае электроннае рубілава дзесяцігадовай даўніны на легендарным Kazantip, Юля — з усмешкай байкерскія рок-фестывалі. Але ўсе сыходзяцца ў меркаванні, што ганарацца тым, што робяць разам.

— Доўга было адчуванне, што мы штурхаем гэты праект у гару з апошніх сіл. І вось нарэшце зараз яно, здаецца, пакацілася само. І мы за гэта вельмі ўдзячныя. І галоўнае, што мы абсалютна шчырыя ў тым, што робім. Няма больш далікатнага і рамантычнага ў душы чалавека, чым той, хто выхоўваўся на цяжкім метале і жорсткай электроніцы. У «Парадзе Планет» мы ўжо дзесяць гадоў раскрываем гэты свой уразлівы бок. І калі гэта адгукаецца такой колькасці людзей, то мы ўсё робім правільна.

На магнітнай дошцы за спінамі яшчэ не сцёртыя напісаныя маркерам назвы песень з новага альбома. Усяго кампазіцый было аж 30, але для пласцінкі адабралі 11. Адна з іх ужо паспела стаць хітом, мяркуючы па праслухоўваннях, што ляцяць у неба. Літаральна ўчора яны выклалі лайв гэтай песні з перапоўненага Prime Hall.

Дзелімся з вамі гэтай прыгажосцю — каб наступны раз, пачуўшы песню па радыё, вы павярнуліся да суседа па машыне і здзівілі яго сваім «О, а ты ведаеш, што яны нашы, серабранскія?!»