En nu zaten Fred (67) en Doete (55) op een dood spoor. Dat kon niemand verbazen, vond Fred. Het ging namelijk zo lángzaam allemaal. Vier dagen was Doete in zijn leven, en nog steeds hadden ze amper aan elkaar gezeten. Dat was echt een thema dat Fred bezighield: „aan elkaar zitten”.

De eerste twee dagen waren nog zo veelbelovend geweest. Doete was een zeemeermin, zei Fred, een stripfiguur. Doete was springlevend, Doete was zo onvoorspelbaar. Doete kreeg hem aan het dansen in een club die hij jaren en jaren had vermeden. „Ongelooflijk!”, riep Fred. Doete was fantastisch. 

Maar ze zát niet aan hem. 

Er was bovendien nog iets dat Doete had gezegd waar Fred ontiegelijk van uit zijn sas was geraakt: zij vond dit juist een prima tempo. Elkaar rustig leren kennen, dat paste het best bij Doete. Na haar scheiding was ze eens veel te vlug in een nieuwe relatie gestapt, zoiets zou haar niet nog eens overkomen. Ze hadden ’s avonds laat witte wijn gedronken langs het water toen Doete dat vertelde. „Mja”, had Fred geantwoord. Hij keek Doete niet meer aan alsof ze zijn zeemeermin was, zijn stripfiguur. Nu was Doete gewoon een nieuw blok aan Freds been. Ze leek het zelf ook aan te voelen. „Ik wil eigenlijk wel gaan slapen”, zei Doete. Er zaten nog minstens drie slokken wijn in haar glas. 

Dat was woensdagavond gebeurd in B&B vol liefde en donderdagavond twijfelde ik of ik nog meer Fred aankon, of dat ik nu toch echt oververzadigd was inzake Fred. (Overfredzadigd? Hier kom ik op terug.) Er waren andere opties. Deze zomer wordt er veelvuldig gequizd op tv – AVROTROS heeft bijvoorbeeld Triviant nieuw leven ingeblazen, gepresenteerd door Anniko van Santen. Misschien leende dat zich beter voor een rustige afsluiting van de week.

Ik zette het aan. 

„De vragen hier kunnen gaan van ‘La Bamba’ tot Labubu”, zei Anniko.  

Ik zette het uit. 

Toch terug naar Fred in B&B vol liefde. Hij was humeurig wakker geworden, verstoken als hij was van de aanraking van een volmaakte vrouw. Hij was echt niet van plan te gaan zitten wachten tot Doete zich openstelde. Dat moest nú gebeuren. Nú was Fred nog „piepjong van geest”. Straks liep Fred achter een rollator. Over tweehonderd maanden ongeveer, schatte Fred in. 

En het werd nog veel erger voor Fred: net toen hij op het punt stond samen met trage Doete in zijn kippenbusje te stappen om op een straathoek van Bonaire gebraden kippetjes te verkopen, stond er ineens een nieuwe date voor zijn deur. Fred had Ellen (57) zelf uitgekozen, maar behandelde haar als een pakketje voor de buren. Dit kon onmogelijk voor hem bestemd zijn. Ze was zo „oma-achtig”, zei zestiger Fred over vijftiger Ellen. Een oma en iemand die piepjong van geest is, dat klinkt ook bijna illegaal, of op zijn minst heel ongepast. 

Ellen moest meteen mee in de kippenbus. „Moet ze niet eerst wat te drinken”, vroeg Doete. Nee, dat achtte Fred echt niet nodig. Ze reden met zijn drieën naar de plek waar Fred zijn kippetjes wilde verkopen. Tot overmaat van ramp hield Ellen niet eens van gebraden kippetjes: ze gaf de voorkeur aan kipfilet. 

Dus daar stonden ze, twee welwillende vrouwen en één boze Fred, in een situatie die niet meer te redden leek. Tot Doete tegen Fred zei: „Je hebt wat op je neus.” „Haal het er dan af”, zei Fred. Dat deed ze. Met haar duim en wijsvinger trok ze het velletje eraf. 

Later stond Fred lachend voor de camera. De wereld was weer mooi, het spoor lag weer open: „Doete heeft voor het eerst aan me gezeten.”