Το φετινό πολυσυλλεκτικό ρεπερτόριο από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά δομείται πάνω στο βαθιά ανθρώπινο τρίπτυχο «Καλοσύνη – Φροντίδα – Δικαιοσύνη», το οποίο επιχειρεί να δώσει μια απάντηση στο αιώνιο υπαρξιακό ερώτημα: «Πού βρίσκεται ο άνεμος της ψυχής μας;».

Το πρόγραμμα αναπτύσσεται σαν πνευματικό καταφύγιο μέσα από καινοτόμους άξονες: το φυτώριο συγγραφής ελληνικού έργου και τη διασταυρούμενη δραματουργία, πρωτοβουλίες που θέτουν τον άνθρωπο στο προσκήνιο με τη συμμετοχή 25 συγγραφέων, το προτζεκτ «Τι πιστεύω», αποτέλεσμα του συστηματικού ανοίγματος του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά στην πόλη τα τελευταία χρόνια, ως Hub νεανικής δημιουργίας και, τέλος, με μια βεντάλια δράσεων που αγκαλιάζουν με ουσιαστικό τρόπο τη συμπερίληψη όλων των κοινωνικών ομάδων στο θεατρικό σύμπαν.

Ταυτόχρονα στις τρεις σκηνές του θεάτρου (Κεντρική Σκηνή, Σκηνή Ωμέγα, Φουαγιέ) για άλλη μια χρονιά παρουσιάζονται σπουδαία έργα, διεθνείς συνεργασίες, προτάσεις και οπτικές που καλύπτουν κάθε γούστο. Ενδεικτικά, η χρονιά ξεκινά με τη θριαμβευτική επανάληψη της παράστασης «Τζένη Τζένη» του Νίκου Καραθάνου και με το συγκλονιστικό νεοελληνικό έργο «Ο Φονιάς, έγκλημα και αθώωση» του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, με ανανεωμένη διανομή. Το πρόγραμμα συνεχίζεται με το εμβληματικό «Dogville» του Λαρς φον Τρίερ, σε σκηνοθεσία και διασκευή Άρη Μπινιάρη, για να πάρει τη σκυτάλη την προσεχή άνοιξη ο πολυαναμενόμενος «Κατά φαντασίαν ασθενής» του Μολιέρου, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μπέζου, με πρωταγωνιστή τον Σπύρο Παπαδόπουλο. Ενώ, για όλη την οικογένεια, παρουσιάζεται ο αγαπημένος «Γύρος του Κόσμου σε 80 ημέρες» του Ιουλίου Βερν με την υπογραφή του Στέλιου Χατζηαδαμίδη.

Ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής Νίκος Διαμαντής δήλωσε:

Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά λειτουργεί με ευγένεια – ήθος – υπομονή, μακριά από τις λίστες και τις επαναλήψεις, δίνοντας δυνατότητα σε πολλούς, διαφορετικούς ακατάταχτους, ανένταχτους καλλιτέχνες, σε νέες φωνές, αλλά και σε καταξιωμένες, με δημιουργίες ανάσας. Μας ενδιαφέρει να παρεμβαίνουμε με υπομονή, επιμένοντας στην καλλιτεχνική ταυτότητα. Να κοιτάξουμε στα μάτια το μέλλον της πόλης, της χώρας.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΠΕΙΡΑΙΑ
«ελπίζοντας»

Με έξι παραστάσεις και στις τρεις σκηνές του ιστορικού θεάτρου και με σύνθημα τη φορτισμένη συμβολικά φράση «ελπίζοντας», ένας πολυσυλλεκτικός Σεπτέμβριος ολοκληρώθηκε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά λίγο πριν την ανακοίνωση του προγράμματος του Θεάτρου στις 6 Οκτωβρίου για τη σεζόν 2026 – 2027. Ένας Σεπτέμβριος παρεμβατικός, με ένα πρόγραμμα σαν μία χειρονομία που αποπνέει ταπεινή γενναιοδωρία και που ελπίζει σε νέους τρόπους συνάντησης όλων. Πρόταση, συμμετοχή, ανακάλυψη. Προσκαλούμε ανθρώπους από κάθε κοινωνική και πολιτισμική αφετηρία να μοιραστούν και να δημιουργήσουν μαζί μας αυτή την εμπειρία πολιτισμού που προσφέρει το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά.

Οι παραστάσεις που πραγματοποιήθηκαν:

«ΡΩΓΜΕΣ»
Σκηνοθεσία – Ερμηνεία: Χριστίνα Κυριαζίδη
ΦΟΥΑΓΙΕ

«ΜΙΛΗΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΑ»
Βασισμένη στο έργο του Νικολάι Άλντο «Η κυρία και ο υπάλληλος»
Σκηνοθεσία: Μίλτος Νίκας
ΣΚΗΝΗ ΩΜΕΓΑ

ΒΑΛΕΝΤΙΝΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ
«MyCenae»
Σκηνοθεσία – Χορογραφία: Βαλεντίνη Γιαννοπούλου
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

«ΔΑΙΜΟΝΙΑ ΣΤΟ ΡΕΜΑ»
Μία σκηνική σύνθεση πάνω σε κείμενα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
Δραματουργική επεξεργασία – Σκηνοθεσία: Μαρία Φραγκή
ΣΚΗΝΗ ΩΜΕΓΑ

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΡΙΜΠΟΣ
«Ρεμπέτικο για Παιδιά – Ένα ταξίδι στον χρόνο μέσα από τη μουσική»
Σκηνοθεσία: Μανόλης Μπρίμπος
ΦΟΥΑΓΙΕ

Çiğdem Erdöl
 «Artist Unknown* [Αγνώστου Καλλιτέχνη *]*Η Ήβη ήταν εδώ»
Σκηνοθεσία: Elif Sözer- Zeynep Özden
ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ 2026-2027

ΚΩΣΤΑΣ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗΣ – ΑΣΗΜΑΚΗΣ ΓΙΑΛΑΜΑΣ
«ΤZΕΝΗ ΤΖΕΝΗ»
Ένα ηλιόλουστο ρέκβιεμ
Σκηνοθεσία – Σύλληψη: Νίκος Καραθάνος
Επανάληψη
Έναρξη: 30 Σεπτεμβρίου 2026

«Ο κινηματογράφος δεν αγαπάει το θάνατο»

Μετά την τεράστια επιτυχία που γνώρισε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, η εμβληματική παράσταση “Τζένη Τζένη” σε σκηνοθεσία Νίκου Καραθάνου, επιστρέφει στις 30/09. Με αρχική έμπνευση το “Τζένη Τζένη”, την κλασική ταινία της Φίνος Φίλμς, ο Νίκος Καραθάνος στρέφει το βλέμμα του στην μυθική πλέον αφήγηση των ελληνικών ταινιών, την αφήγηση μιας Ελλάδας φωτός, καλοκαιριού, ελαφρότητας και ομορφιάς που στην σύγχρονη εποχή φαντάζει όλο και πιο μακρινή. Με νοσταλγία για την χαμένη αυτή αφέλεια των καλοκαιρινών βραδιών, και με ένα θίασο “σκιών”, φαντασμάτων των ηρώων της κλασικής ταινίας, στήνει ένα καλοκαιρινό, ηλιόλουστο ρέκβιεμ, έναν θρήνο για το τέλος αυτής της εποχής και συνάμα μια γιορτή για την αθανασία που της χάρισε η ασημένια οθόνη. Μέσα σε αυτό το γιορτινό και πένθιμο κλίμα, οι ηθοποιοί του θιάσου αναζητούν αυτές τις θεϊκές μορφές που συνόδεψαν τα κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών τους χρόνων, σε μια Ελλάδα που να καταδύεται καθημερινά στο πέλαγος των αναμνήσεων της, αναζητώντας τον εαυτό της, ξανά και ξανά.

ΙΟΥΛΙΟΣ ΒΕΡΝ
«Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΕ 80 ΗΜΕΡΕΣ»
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Στέλιος Χατζηαδαμίδης
Έναρξη: 18 Οκτωβρίου 2026

Τελικά, τι αξίζει περισσότερο;
Να προλάβεις να γυρίσεις τον κόσμο ή να τον γνωρίσεις;
Με παρέα ή χωρίς;

Πάνω στο κλασικό μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν χτίζεται αυτή η παράσταση για παιδιά -αλλά και για όλη την οικογένεια- με κόσμους, πολιτισμούς, αρώματα, χρώματα, μουσικές και γλώσσες να δημιουργούνται και να εναλλάσσονται συνεχώς στη σκηνή, μετατρέποντας την ίδια την παράσταση σε ένα ταξίδι. Γρήγοροι ρυθμοί, αλληλουχία εικόνων, μουσικές του κόσμου, πολυπολιτισμικές – αλλά και σύγχρονες- χορογραφίες. Με μια ανάσα μεταφερόμαστε από την Αγγλία στο Παρίσι και το Τορίνο, φτάνουμε στο λιμάνι του Μπάρι, διασχίζουμε τη Διώρυγα του Σουέζ, προσγειωνόμαστε στο φαντασμαγορικό Μπόλιγουντ, πάμε για σούσι στην Ιαπωνία … ταξιδεύουμε όλο τον Ειρηνικό, χορεύουμε τζαζ στους δρόμους του Σαν Φρανσίσκο, φτάνουμε να βλέπουμε τους ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης και μετά … και μετά αναρωτιόμαστε:

Τελικά, τι αξίζει περισσότερο;

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΤΣΙΚΟΝΟΥΡΗΣ
«Ο ΦΟΝΙΑΣ, ΕΓΚΛΗΜΑ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΗ»
Σκηνοθεσία: Πυγμαλίων Δαδακαρίδης
Επανάληψη
Έναρξη: 23 Νοεμβρίου 2026 

Μετά τη μεγάλη επιτυχία της περσινής θεατρικής περιόδου, η συγκλονιστική παράσταση «Ο Φονιάς, Έγκλημα και Αθώωση» επιστρέφει τον Νοέμβριο για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά δίνοντας ξανά στο κοινό την ευκαιρία να παρακολουθήσει ένα από τα σημαντικότερα νέα ελληνικά έργα των τελευταίων ετών. Το έργο του Βασίλη Κατσικονούρη, σε σκηνοθεσία Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη, που συγκίνησε χιλιάδες θεατές και απέσπασε εξαιρετικές κριτικές, συνεχίζει τη θεατρική του πορεία με ανανεωμένο πρωταγωνιστικό σχήμα.

Στη νέα διανομή, το ρόλο του φονιά θα ερμηνεύσει ο Ηλίας Βαλάσης ενώ το ρόλο του Χρήστου αναλαμβάνει ο Δημήτρης Καπετανάκος. Στο ρόλο της Δήμητρας η Άννα Καλαϊτζίδου.

Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα που συγκλόνισαν την ελληνική κοινωνία τη δεκαετία του 1960, το έργο φωτίζει με τόλμη τους μηχανισμούς της πατριαρχίας, της συλλογικής σιωπής και της κοινωνικής συνενοχής. Μια παράσταση που δεν αφηγείται μόνο μια αληθινή ιστορία, αλλά θέτει διαχρονικά ερωτήματα για τη δικαιοσύνη, την ενοχή, τη βία και την ανθρώπινη ευθύνη.

LARS VON TRIER
«DOGVILLE»
Σκηνοθεσία – Διασκευή: Άρης Μπινιάρης
Έναρξη: 20 Νοεμβρίου 2026

Τη δική του εκδοχή πάνω στην εμβληματική ταινία Dogville του Λαρς φον Τρίερ θα παρουσιάσει ο Άρης Μπινιάρης με τη νέα του παράσταση στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, τον Νοέμβριο του 2026. Με την ηλεκτρισμένη σκηνική του γλώσσα μεταπλάθει το αφαιρετικό σύμπαν του Dogville σε μια τελετουργία έντασης και αποκάλυψης.

Οι αόρατες εντάσεις του έργου διαπερνούν τις λέξεις, τις δράσεις, τις παύσεις, ενώ οι ηθοποιοί φέρνουν στην επιφάνεια τις υπόγειες δονήσεις και τους εσωτερικούς κραδασμούς της σκοτεινής αυτής παραβολής. Η κοινότητα του Dogville, ένα κλειστό σύστημα φόβου και επίπλαστης ηθικής τάξης, ένας κόσμος άηχης βίας, μεταφέρεται στη σκηνή σαν ένας ζωντανός μηχανισμός ελέγχου, όπου η πίεση κλιμακώνεται αδιάκοπα και γίνεται αισθητηριακά παρούσα. Έτσι, ο θεατής τοποθετείται μέσα σε ένα φορτισμένο πεδίο, όπου το κακό σταδιακά νομιμοποιείται, ενώ ταυτόχρονα υποβόσκει ένα αμείλικτο ερώτημα: πόση συγχώρεση αντέχει η αδικία;

ΜΟΛΙΕΡΟΣ
«Ο ΚΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΝ ΑΣΘΕΝΗΣ»
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Γιάννης Μπέζος
Έναρξη: 26 Φεβρουαρίου 2027

Ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει τα πάντα, εκτός από τη γελοιοποίηση!! Ο σκοπός της μεγάλης κωμωδίας, δεν είναι να καυτηριάσει συγκεκριμένα πρόσωπα. Στόχος της είναι οι συμπεριφορές. Και βέβαια, δεν έχει να κάνει μόνο με τον κεντρικό ήρωα, αλλά με όλους, όσους τον περιτριγυρίζουν.

Το γέλιο προκαλείται από την θερμοκρασία που παράγεται όταν ζωντανεύει το έργο, και φυσικά οι θεατές γελούν, διότι αναγνωρίζουν στα σκηνικά πρόσωπα, ένα κομμάτι από τον εαυτό τους. Όταν συνδυάζεται η ποίηση με τη γνήσια λαϊκότητα, έχουμε μπροστά μας κείμενα όπως αυτό που υπογράφει το υπέρλαμπρο αστέρι της αναγέννησης. Ο Μολιέρος.

Μετά από 353 χρόνια, εξακολουθεί να μας αιφνιδιάζει!

ΣΚΗΝΗ ΩΜΕΓΑ 2026-2027

ΣΠΥΡΙΔΩΝΑΣ ΠΕΡΕΣΙΑΔΗΣ
«ΓΚΟΛΦΩ» 
Σκηνοθεσία-Διασκευή: Γεωργία Κατσίλα 
Έναρξη: 1η Οκτωβρίου 2026

Τα λόγια της Γκόλφως «Είμαι ένα μνήμα ζωντανό μέσα στους βρικολάκους» φωτίζουν την πάλη του σύγχρονου ανθρώπου να διαφυλάξει τις αξίες και τα ιδανικά του σε μια εποχή όπου οι ηθικές σταθερές μεταβάλλονται διαρκώς. Η παράσταση αποτελεί μια σπουδή στις συγκρούσεις της ανθρώπινης φύσης, όταν τα θεμελιώδη ιδανικά της καταρρέουν. Αξιοποιώντας την αφηγηματική τεχνική, οι ηθοποιοί διερευνούν επί σκηνής πώς η προδοσία των αξιών οδηγεί –σχεδόν νομοτελειακά- στην απώλεια της ανθρώπινης ευτυχίας. Μέσα από αυτή τη διαδρομή αναδεικνύεται η συγχώρεση ως η ύψιστη ανθρώπινη πράξη: μια συνειδητή επιλογή, την οποία μόνο ο άνθρωπος μπορεί να κάνει, σε αντίθεση με τη φύση, που δεν συγχωρεί.

Η παράσταση «Γκόλφω» της θεατρικής ομάδας Cupid’s ξεχώρισε στο πολυσυζητημένο Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών «Άδειος Χώρος – 2025», το οποίο πραγματοποιείται από τον πολιτιστικό οργανισμό «Λυκόφως», σε καλλιτεχνική διεύθυνση Στάθη Λιβαθινού.

ΗΛΙΑΣ ΤΣΟΥΜΠΕΛΗΣ
«ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΣΩΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΘΗΣΑΥΡΟΥΣ ΤΟΥΣ»
Μια παράσταση για παιδιά από 3 έως 93 ετών!
Σκηνοθεσία: Hλίας Τσούμπελης
Έναρξη: 11 Οκτωβρίου 2026

Όλοι θα πάρουν μέρος στην περιπέτεια, θα ανακαλύψουν θησαυρούς και θα τους … σώσουν!!! Στο λιμάνι, στο πειρατικό πλοίο ΠΥΞΙΔΑ, ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΜΟΙΡΑΖΩ προσλαμβάνει πειρατές. Όμως δεν τους θέλει άγριους και σκληρούς , με σπαθιά και όπλα. Θα πάρει μόνο αυτούς που έχουν καλή καρδιά, ξέρουν να συνεργάζονται, προστατεύουν την ομάδα και έχουν ειδικές δυνάμεις. Μαζί με την υποπλοίαρχο ΑΞΙΑ, και τους πειρατές ΣΥΝΕΤΟ και ΤΥΧΗ ελάτε να μπείτε στο πλήρωμα της ΠΥΞΙΔΑΣ και να γίνετε τα «ΚΡΥΦΑ ΧΑΡΤΙΑ».Όλα τα παιδιά θα πάρουν το νόμισμα συμμετοχής, θα ανέβουν στη σκηνή, θα ορκιστούν πίστη στον Καπετάν Μοιράζω και …. η περιπέτεια αρχίζει! Θα βρεθούν οι θησαυροί που λέει ο γρίφος; Ποιες είναι οι 5 ανάγκες που μας οδηγούν στον ωκεανό;

Στη Νήσο ΖΟΥΓΚΛΑ, στο ΑΣΤΡΑΦΤΕΡΟ ΝΗΣΙ και στο Νησί ΣΥΝΤΡΙΒΑΝΙ υπάρχουν 3 Φύλακες. Θα επιτρέψουν στο πλήρωμα να πάρει τους διαφορετικούς θησαυρούς; Πόσους θησαυρούς ακόμα θα βρουν οι Πειρατές στην πορεία τους; Τι είναι Θησαυρός για τον καθένα μας; Τι έχει μεγαλύτερη αξία, η Τροφή; ο Πλούτος; τα Συναισθήματα; η Φιλία; ο Σεβασμός; Πως χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις μας και πως διαχειριζόμαστε τους φόβους μας;Πως Θα Σώσουμε τους Θησαυρούς μας και πως θα τους Μοιραστούμε;

Μια παράσταση που μιλάει για τις ανάγκες μας, τις αξίες μας και τις αρχές μας!

Απλά και παιχνιδιάρικα!

ΓΙΩΤΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ
«ΒΑΒΕΛ»
Ένα σύγχρονο θεατρικό έργο για τη σχέση μας με την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη.
Σκηνοθεσία: Γιώτα Αργυροπούλου
Έναρξη: 19 Νοεμβρίου 2026

Μετά την επιτυχημένη πορεία της παράστασης IRЯINA στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν και στο ΔΗΠΕΘΕ Καβάλας, η ομάδα blindspot επιστρέφει με το νέο της έργο, ΒΑΒΕΛ. Η Γιώτα Αργυροπούλου υπογράφει το κείμενο και τη σκηνοθεσία μιας σύγχρονης παράστασης που εστιάζει στη διείσδυση της Τεχνητής Νοημοσύνης στην καθημερινότητά μας, με πρωταγωνιστές τους Χρήστο Κραγιόπουλο, Νικολίτσα Ντρίζη και Δημήτρη Ξανθόπουλο.

Το κεντρικό διαδραστικό μηχανισμό του έργου έχει σχεδιάσει η ομάδα δημιουργικής τεχνολογίας UnchartedLimboCollective (ulcollective).

Η ΥΠΟΘΕΣΗ 

«Καλώς ήρθατε στο τμήμα εξυπηρέτησης πελατών της BabelNoveltiesLtd.»

Το τηλεφωνικό κέντρο έκτακτης ανάγκης ΒΑΒΕΛ αναζητά μια νέα υπάλληλο. Ως μέρος μιας τεράστιας αλυσίδας εξυπηρέτησης πελατών, το μικρό και απομονωμένο παράρτημα BabelNoveltiesLtd. λειτουργεί με μόλις δύο εργαζομένους και ένα «έξυπνο μηχάνημα» τεχνητής νοημοσύνης: τη Βαβέλ.

Η Βαβέλ καταγράφει και διαχειρίζεται αδιάκοπα συναισθηματικές κρίσεις, παράπονα και αιτήματα βοήθειας. Ένα μοντέλο επικοινωνίας που συνδυάζει την ανθρώπινη παρουσία με την αυτοματοποίηση και μετατρέπει τη φροντίδα σε οργανωμένη διαδικασία. Προσφέρει συναισθηματική υποστήριξη, συντροφιά και εξατομικευμένες υπηρεσίες ανθρώπινης επικοινωνίας.

Εδώ η ανάγκη για συντροφιά γίνεται υπηρεσία. Η μοναξιά γίνεται κατηγορία δεδομένων. Το συναίσθημα γίνεται προϊόν.

Ο προηγούμενος διευθυντής της Βαβέλ έχει εξαφανιστεί μυστηριωδώς. Ο νέος διευθυντής, φιλόδοξος και αφοσιωμένος στην αποστολή της εταιρείας, παίρνει συνέντευξη από μια νεαρή υποψήφια. Μέσα από ένα τεστ συναισθηματικής ανθεκτικότητας, εκείνη καλείται να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειρίζεται τις κλήσεις χωρίς συναισθηματική εμπλοκή ή προσωπικές πρωτοβουλίες. Αν και έξυπνη, αποδεικνύεται πιο απρόβλεπτη απ’ όσο απαιτεί η θέση. Παρ’ όλα αυτά, ο διευθυντής της δίνει μια ευκαιρία.

Κατά τη διάρκεια της βραδινής βάρδιας, η Νέα Υπάλληλος μαθαίνει τα πρωτόκολλα, τη γλώσσα και τους κανόνες μιας εταιρείας που έχει βρει τον τρόπο να παράγει και να διαχειρίζεται το ανθρώπινο συναίσθημα. Παράλληλα, αναζητά κρυφά παλιές καταγεγραμμένες συνομιλίες. Μέσα στα αρχεία και στις φωνές της Βαβέλ αρχίζει να συναντά το παρελθόν της εταιρείας και κάτι που συνδέεται προσωπικά μαζί της…

ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΛΤΙΝΟΣ
«Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΕΝΝΕΑ»
Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Άρης Λάσκος 
Έναρξη: 7 Iανουαρίου 2027

“Πού να πιαστείς τώρα να γυρέψεις κουράγιο από την ψυχή σου;”

Το καλοκαίρι του ’49, εννιά αντάρτες διασχίζουν τα βουνά της Πελοποννήσου, καταδιωκόμενοι και αποκλεισμένοι από παντού, σε μια κάθοδο προς τη θάλασσα που μοιάζει όλο και περισσότερο με πορεία χωρίς προορισμό. Ένας αγαπημένος άλλοτε τόπος φαντάζει τώρα πέρασμα στην Αχερουσία, παράδεισος άλλοτε και τώρα επέκεινα — σαν άλλη επιβεβαίωση του νοητικού πειράματος του Σρέντιγκερ, όπου ταυτόχρονα οι εννιά αυτοί στρατιώτες είναι τόσο ζωντανοί, όσο και νεκροί. Ένα απελπιστικό ταξίδι στο όριο μεταξύ ζωής και ανυπαρξίας, μια διαρκής διακινδύνευση της ύπαρξης.

Στη μεταγραφή για τη σκηνή Ωμέγα του ΔΘΠ, τρεις ηθοποιοί αναλαμβάνουν να αφηγηθούν αυτή την πορεία, κινούμενοι διαρκώς ανάμεσα στα όρια μεταξύ αφηγητή και ήρωα, προσώπου και μνήμης, ατομικού και το συλλογικού. Ο ακατάπαυστος ρυθμός του Βαλτινού, η σπαρταριστή γλώσσα και οι σύντομοι διάλογοι διατηρούνται, ενώ οι σκηνές αντιμετατίθενται στον χρόνο, όπως τα θραύσματα μιας μνήμης που ανασυντίθεται. Η ατέλειωτη πορεία, η δίψα, η εξάντληση και η ενστικτώδης συντροφικότητα των εννιά συνθέτουν ένα θέατρο γυμνό και σωματικό: ένα ντοκουμέντο επιβίωσης, όχι μόνο για το τέλος του Εμφυλίου, αλλά για τον άνθρωπο που, ακόμη και όταν όλα έχουν χαθεί, εξακολουθεί να βαδίζει. Ίσως με μια κάποια ελπίδα…

ΕΡΜΗΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ – ΣΠΥΡΟΣ ΑΣΗΜΕΝΙΟΣ
‘’ΑΚΟΥ ΜΙΚΡΕ’’
o Πειραιάς βομβαρδίστηκε
Θεατρική Ομάδα ΜΕΜΕΝΤΑΛ
Σκηνοθεσία: Ερμής Περιστέρης
Έναρξη: 11 Ιανουαρίου 2027

Ήμασταν το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου. Εμείς φάγαμε όλη την μπόρα. Όταν ξεκίνησε ο βομβαρδισμός σείστηκε όλη η Αθήνα. Βρεθήκαμε ξαφνικά στο σκοτάδι. Κόπηκαν καλώδια, τα πάντα. Έτσι σχηματίσαμε πομπές μέσα στο σκοτάδι της νύχτας με μόνο φωτισμό τις πυρκαγιές της πόλης. Και πήραμε την Πειραιώς με τα πόδια, σχηματίζοντας καραβάνια για να φτάσουμε στην Αθήνα. Ποιος τολμούσε να γυρίσει στον Πειραιά;

Υπόθεση

Μια παράσταση βασισμένη στις αφηγήσεις και το αρχειακό υλικό των επιζώντων των βομβαρδισμών της 11ης Ιανουαρίου 1944 στον Πειραιά.

Ένα θεατρικό ντοκιμαντέρ υφασμένο από μικρές ιστορίες ανθρώπων που κουβάλησαν ως τον Πειραιά τις πληγές της Μικρασίας και Πειραιωτών που έζησαν στα καταφύγια, τις σειρήνες και τον φόβο. Ανθρώπων που ονειρεύονταν ανάμεσα στα ερείπια της πόλης και ερωτεύονταν στο σκοτάδι των καταφυγίων. Νέων παιδιών που εκπαιδεύονταν καθημερινά για να αντέχουν τους βομβαρδισμούς, μα τίποτα δεν τους προετοίμασε για όσα συνέβησαν εκείνη την ημέρα.

Ιστορίες που δεν γράφτηκαν ποτέ στα βιβλία της Ιστορίας, μα σιγοψιθυρίζονται ακόμη στις γειτονιές της πόλης. Ένας θεατρικός φόρος τιμής σε όσους έζησαν τη βία του πολέμου και σε όσους βλέπουν τα σημάδια εκείνων των ημερών κρυμμένα στην πόλη και επιμένουν να θυμούνται.

Martin Crimp
«Απόπειρες»
Σκηνοθεσία: Γιώργος Παύλου
&
Heiner Müller
«Μηχανή Άμλετ»
Σκηνοθεσία: Αλίκη Στενού
Έναρξη: 28 Ιανουαρίου 2027

Μέσα στο παρατεταμένο αδιέξοδο της εποχής μας, ανάμεσα σε πολέμους, κοινωνικές κρίσεις και διαρκείς καταστάσεις έκτακτης ανάγκης, δύο εμβληματικά έργα της σύγχρονης δραματουργίας ανοίγουν έναν διάλογο γύρω από το πώς επιβιώνουμε, πώς υπάρχουμε και πώς φανταζόμαστε το αύριο.

Στις Απόπειρες του Martin Crimp, μια ομάδα ανθρώπων βρίσκεται στην κορυφή ενός ουρανοξύστη, σε μια ταράτσα που λειτουργεί ως παρατηρητήριο του κόσμου. Από εκεί ατενίζουν το μέλλον, φιλοσοφούν, αναμετρώνται με τα αδιέξοδα της σύγχρονης πραγματικότητας και δοκιμάζουν να δημιουργήσουν νέα αφηγήματα ερμηνείας του κόσμου. Ο λόγος τους κινείται ανάμεσα στην ανάλυση, την αμφιβολία και τη φαντασίωση. Τα ανθρώπινα σώματά τους παλεύουν να υπάρξουν ανάμεσα στην θεωρία και την πράξη, την ασφάλεια και το ρίσκο, στη ζωή ανά πάσα στιγμή και στη ζωή κάποτε ή όποτε. Οικειοθελώς ακρωτηριασμένοι στην ταράτσα μιας κορυφής του σύγχρονου πολιτισμού, μέσα σε μια συνεχή αίσθηση ενός χαμένου νοήματος, προσπαθούν να ερμηνεύσουν τον κόσμο ξανά ή και για πρώτη φορά. Κάτω από αυτούς εκτείνεται μια πόλη που έχει μετατραπεί σε χωματερή: ένα τοπίο ερειπίων και απορριμμάτων, τα κατάλοιπα ενός πολιτισμού σε παρακμή.

Εκεί συναντάμε τους χαρακτήρες της Μηχανής Άμλετ του Heiner Müller. Μέσα στα συντρίμμια της ιστορίας και των αποτυχημένων επαναστατικών οραμάτων, οι χαρακτήρες αναζητούν εναγωνίως μια χαμένη ταυτότητα και τους όρους μιας νέας πολιτικής και υπαρξιακής συνθήκης. Ο λόγος τους αναδύεται από τα ερείπια του κόσμου που τους περιβάλλει. Τα σώματά τους φέρουν τα ίχνη της ιστορίας, της ήττας και της διάψευσης, παγιδευμένα ανάμεσα στην επιθυμία για μετασχηματισμό και την αδυναμία να πράξουν. Οι δύο παραστάσεις συνθέτουν έναν ενιαίο σκηνικό και ιδεολογικό χώρο. Ανάμεσα στην παρατήρηση και τη δράση, στην κατάρρευση και την προσδοκία, οι ήρωες των δύο έργων συναντιούνται σε ένα κοινό τοπίο κρίσης, θέτοντας εκ νέου το ερώτημα της συλλογικής ευθύνης, της ιστορικής μνήμης και της δυνατότητας αλλαγής.

ΖΑΚ ΟΦΕΝΜΠΑΧ
«ΔΑΦΝΙΣ ΚΑΙ ΧΛΟΗ»
Υπότιτλος: ‘’Του Πάνα το σουραύλι’’
Σκηνοθεσία: Παναγιώτης Αδάμ
Μετάφραση – Μουσική διδασκαλία: Νίκος Βασιλείου
Έναρξη: 18 Φεβρουαρίου 2027

Μια υπέροχη οπερέτα του Όφενμπαχ στη γραμμή των μεγάλων επιτυχιών του σε Αρχαιοελληνικά θέματα( «Ορφέας στον Άδη», «Ωραία Ελένη» κ.α.),θέματα τα οποία στην ουσία χρησίμευαν ως όχημα για να στηλιτεύσει θεσμούς και ήθη της εποχής του. Πρόκειται για μια τελείως νέα και ξεχωριστή ματιά στο έργο με κύριο σκοπό τόσο την προσέλκυση νεανικού κοινού στο είδος, όσο και τη συμμετοχή νέων χαρισματικών ερμηνευτών.

Μέσα από μια σειρά απολαυστικών διαλόγων και λυρικών εύπεπτων μελωδιών παρωδούνται –αλλά δεν απαξιώνονται-ο Έρωτας, οι Θεοί, οι ανθρώπινες αδυναμίες και στο τέλος συναντώνται στο αίσιο τέλος τους.

‘’ Όλα είναι τόσο σοβαρά και όχι τόσο σοβαρά, ώστε να αξίζει να ασχοληθούμε μαζί τους για να τα γελοιοποιήσουμε, αλλιώς η αβάσταχτη βαρύτητα του κόσμου μας, μοιραία θα μας καταποντίσει’’

ΓΙΩΡΓΟΣ ΡΙΖΟΠΟΥΛΟΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΟΛΙΟΣ
kyrá.frosýnı (κυρά.Φροσύνη)
Δύο αιώνες. Δύο πνιγμοί. Κι ένα stand-up, σε παράκρουση.
Δραματουργία – Σκηνοθεσία: Δημήτρης Λιόλιος
Έναρξη: 1η Απριλίου 2027

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Μια γυναίκα πνίγεται μαζί με άλλες στη λίμνη Παμβώτιδα στις αρχές του 19ου αιώνα. Σήμερα, ένας άνδρας κάνει stand-up για τη σχέση του. Ανάμεσά τους, δύο γυναίκες, καθεμία στον δικό της χρόνο, και δύο αιώνες αφηγήσεων γύρω από το ποια ήταν— Και ποια έπρεπε να είναι— Ερωμένη, μοιχαλίδα, θύμα, ηρωίδα ή σύμβολο; Η Ευφροσύνη Βασιλείου έφτασε μέχρι σήμερα μέσα από διαφορετικές και συχνά αντικρουόμενες εκδοχές. Δίπλα της, κι αυτές που οδηγήθηκαν μαζί της στη λίμνη. Εκείνες που έμειναν σχεδόν χωρίς όνομα. Χωρίς ιστορία.
Η «kyrá.frosýnı»(κυρά.Φροσύνη) βάζει ό,τι σώθηκε, ό,τι χάθηκε και ό,τι επινοήθηκε γύρω από τη μορφή της απέναντι σε ένα σύγχρονο stand-up set. Μια αλληγορία με αφετηρία το ντοκουμέντο και άξονες τη μνήμη, την επιθυμία, την ενοχή και την εξουσία της αφήγησης. Ποιος μιλά για ποιον; Και τι αλλάζει όταν μια ιστορία λέγεται χωρίς εκείνον που αφορά;

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ

Δύο εντελώς διαφορετικές σκηνικές γλώσσες μοιράζονται την ίδια δραματουργική αγωνία. Κάποιος κρατά τον λόγο. Ποιος έχει τελικά τον έλεγχο της ιστορίας; Τι συμβαίνει όταν αλλάζει ο αφηγητής; Πόσο εύκολα μια εκδοχή αποκτά το βάρος της αλήθειας; Ένα μικρόφωνο, ένα πρώτο πρόσωπο, δύο γυναίκες που δεν συναντιούνται και μια ασυμφωνία που επιμένει. Η αμεσότητα του stand-up φέρνει αυτή την αφήγηση επικίνδυνα κοντά στη βεβαιότητα. Πόσο μπορεί άραγε να μετακινηθεί το βάρος ενός γεγονότος; Η παράσταση επιχειρεί να κινηθεί μέσα σε αυτή την αμφίσημη απόσταση. Εκεί που το χιούμορ μπορεί να αλλάξει τη θερμοκρασία. Εκεί όπου η βεβαιότητα αρχίζει να υποχωρεί.

Και ό,τι λείπει, για πόσο μπορεί να μείνει κενό;

ΦΟΥΑΓΙΕ 2026-2027

ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΑΛΕΞΙΕΒΙΤΣ
«ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΕΡΙ»
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Bίλια Χατζοπούλου 
Έναρξη: 9 Οκτωβρίου 2026

«Το έργο αφορά αληθινές ιστορίες ανθρώπων που έζησαν τον 20ο και τον 21ο αιώνα, στη Ρωσία. Η παράσταση δίνει φωνή στους πιο ευάλωτους να μιλήσουν για την πίεση των μεταβάσεων και την αγριότητα των πολέμων. Ο κοινός άξονας των ιστοριών είναι η επιβίωση των ανθρώπων, σε συνθήκες κινδύνου. Πως οι μικρές ιστορίες γράφουν τη μεγάλη Ιστορία.» – Βίλια Χατζοπούλου

Το έργο αναδεικνύει τις αληθινές ιστορίες ευάλωτων ανθρώπων που έζησαν στον 20ο και στον 21ο αιώνα. Οι άνθρωποι αποκαλύπτουν τη ζωή, τον τόπο, τον χρόνο, τις σκέψεις, την ανατροπή, την καταστροφή, την αντίσταση με τον πιο δυναμικό τρόπο. Με το βίωμα τους. Ο κοινός άξονας των ιστοριών είναι ο αγώνας για επιβίωση σε συνθήκες σφοδρού κινδύνου.

Η ιστορία αλλάζει τους ανθρώπους;
Οι άνθρωποι αλλάζουν την ιστορία;

Το μυθιστόρημα βραβεύτηκε με το Νόμπελ λογοτεχνίας, το 2015, για τις ιστορίες που εξομολογήθηκαν άντρες και γυναίκες, κάθε ηλικίας και πολιτικής σκέψης, στη Ρωσία, ακριβώς, στο ιστορικό μεταίχμιο μεταξύ των δύο τελευταίων αιώνων. Σε κάθε τόπο, η Ιστορία αναγκάζει τους ανθρώπους να την αντιμετωπίσουν και να αντέξουν την αγριότητά της, ώσπου να βρουν, σε καινούργιες συνθήκες, τη νέα θέση τους. Το κείμενο της παράστασης είναι διασκευή του μυθιστορήματος.

ΜΑΝΩΛΗΣ ΜΠΡΙΜΠΟΣ
«Ρεμπέτικο για Παιδιά – Ένα ταξίδι στον χρόνο μέσα από τη μουσική»
Σκηνοθεσία: Μανώλης Μπρίμπος
Μια διαδραστική αφηγηματική μουσική παράσταση για όλη την οικογένεια
Επανάληψη
Σάββατο 5 & Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2026

Τι θα συνέβαινε αν μπορούσαμε να ταξιδέψουμε στον χρόνο με μοναδικό εισιτήριο τη φαντασία μας;

Η παράσταση «Ρεμπέτικο για Παιδιά» προσκαλεί μικρούς και μεγάλους σε ένα μοναδικό μουσικό ταξίδι, όπου το παρελθόν ζωντανεύει μέσα από τραγούδια, αφήγηση, θεατρικό παιχνίδι και ενεργή συμμετοχή του κοινού. Δύο αφηγήτριες οδηγούν τα παιδιά σε μια φανταστική περιπέτεια με οδηγό μια μαγική μηχανή του χρόνου. Μαζί θα γνωρίσουν τον κόσμο του Ρεμπέτικου, θα συναντήσουν σπουδαίες μορφές της ελληνικής μουσικής, θα ανακαλύψουν τις ρίζες του είδους και θα γίνουν οι ίδιοι μέρος της ιστορίας.

Κατά τη διάρκεια της παράστασης τα παιδιά δεν παρακολουθούν απλώς. Συμμετέχουν ενεργά μέσα από μουσικοκινητικά παιχνίδια, τραγούδι, ρυθμό, φαντασία και αυτοσχεδιασμό. Γίνονται μικροί ταξιδιώτες του χρόνου, περπατούν σαν καβουράκια, μεταμορφώνονται σε ζυμαράκια που φουσκώνουν σαν αφράτες φρατζόλες, ταξιδεύουν με φανταστικές βάρκες, ανακαλύπτουν τον κόσμο των μουσικών δρόμων και γνωρίζουν τη δύναμη της συλλογικής μουσικής εμπειρίας.

Το ταξίδι ξεκινά από τον Πειραιά και την ιστορική Τετράδα του Πειραιά, συνεχίζει στη Σμύρνη και στα θρυλικά Καφέ Αμάν, φτάνει μέχρι τη Νέα Υόρκη, όπου το Ρεμπέτικο ταξίδεψε μαζί με τους Έλληνες μετανάστες, και επιστρέφει στο σήμερα, αναδεικνύοντας πως αυτή η μουσική εξακολουθεί να συγκινεί και να ενώνει ανθρώπους κάθε ηλικίας. Μέσα από αγαπημένα τραγούδια, όπως «Στου γιαλού τα βοτσαλάκια», «Μια κότα στρουμπουλή», «Είσαι αφράτη σαν φρατζόλα», «Σε καινούρια βάρκα μπήκα»,

«Μενεξέδες και ζουμπούλια», «Μαύρα μάτια, μαύρα φρύδια», «Έχε γεια Παναγιά» και «Καΐκι μου, Αϊ-Νικόλα», η παράσταση παρουσιάζει στα παιδιά έναν από τους σημαντικότερους μουσικούς θησαυρούς της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς με τρόπο κατανοητό, βιωματικό και ψυχαγωγικό.

Παράλληλα, τα παιδιά γνωρίζουν ότι το Ρεμπέτικο έχει αναγνωριστεί από την UNESCO ως στοιχείο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας, κατανοώντας πως η μουσική αποτελεί έναν ζωντανό φορέα μνήμης, ιστορίας και πολιτισμού.

Πρόκειται για μια παράσταση που απευθύνεται σε μαθητές προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά και σε ολόκληρη την οικογένεια, δημιουργώντας μια κοινή εμπειρία όπου παιδιά και ενήλικες τραγουδούν, παίζουν και ανακαλύπτουν μαζί την ιστορία της ελληνικής μουσικής.

ΣΟΦΙΑ ΚΑΨΟΥΡΟΥ
«ΕΦΤΑΣΑΡΚΗ» 
Σκηνοθεσία – Στίχοι τραγουδιών: Σοφία Καψούρου
Πρωτότυπη μουσική σύνθεση: Μίνως Μάτσας
Έναρξη: 11 Δεκεμβρίου 2026

Ένα πρωτότυπο θεατρικό έργο της Σοφίας Καψούρου για τη ζωή και τη δράση της Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου, της γυναίκας που άλλαξε την Ιστορία της Ελλάδας. Η Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου έζησε την πιο κρίσιμη στιγμή της Ελληνικής ιστορίας: τη μετάβαση από την επανασταστική ιδέα της ελευθερίας σε ένα οργανωμένο κράτος. Στο θεατρικό της σπίτι, στο Φουαγιέ του ΔΘΠ, γεννιέται και γεννά, αγαπιέται και αγαπά, πολεμάται και πολεμά, τιμάται και τιμά, πενθεί και λυτρώνεται και βέβαια δίνει την τελευταία της χοροεσπερίδα ψιθυρίζοντας στο αυτί των προσκεκλημένων ‘’Αλήθεια, γιατί έγινε η Επανάσταση; Θυμάστε;’’

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΦΛΑΤΣΟΥΣΗΣ
«ΤΑΞΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ»
Σύλληψη – Σκηνοθεσία: Παντελής Φλατσούσης
Έναρξη: 22 Ιανουαρίου 2027 

Τι συμβαίνει στις διαδρομές που ενώ χαράχτηκαν δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, στις αναχωρήσεις ή τις επιστροφές που ακυρώθηκαν πριν ακόμη ξεκινήσουν; Και μήπως δεν αποτελεί κάθε σχέδιο, κάθε τρόπος να οραματιζόμαστε μια ριζική διαφοροποίηση των ατομικών και συλλογικών μας βίων, ένα νέο ”ταξίδι”; Άραγε τα μη υλοποιημένα σχέδια του παρελθόντος φεύγουν και χάνονται ή γίνονται φα(ντά)σματα παρόντα μέσω της απουσίας τους, τα οποία στοιχειώνουν τόσο τη ζωή μας στο σήμερα, όσο και κάθε μελλοντικό παρόν;

Κάθε ταξίδι που δεν έγινε, είναι μια περιπλάνηση· μπορεί να καταλήγει σε επιστροφή, αλλά και να οδηγεί σε ριζική αναπροσαρμογή του προσανατολισμού. Είναι η στιγμή όπου τα άτομα μπορούν να επανεπινοήσουν τα πεπρωμένα τους, να συλλάβουν ξανά τις ατομικές και συλλογικές δυνατότητές τους.

Στην νέα παράσταση του Παντελή Φλατσούση δύο ηθοποιοί μας προσκαλούν στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, για μια βραδιά με στόχο να μας παρουσιάσουν ταξίδια που δεν πραγματοποίησαν ποτέ. Ταξίδια πιο μακρινά ή πιο κοντινά, περισσότερο ή λιγότερο περιπετειώδη· ταξίδια σε χρόνους και τόπους κάποιες φορές οικείους και άλλες εξωτικούς.

ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΙΛΝΤ
«ΣΑΛΩΜΗ» 
Σύλληψη-Σκηνοθεσία-Μουσική: Γιώργος Καλογερόπουλος
Έναρξη: 19 Μαρτίου 2027

Μια σκηνική performance εμπνευσμένη από τη Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ, σε μεταγραφή της Χαράς Σύρου και του Θανάση Τριαρίδη, που συνομιλεί με ολόκληρο το σύμπαν του μεγάλου συγγραφέα.

Θυσία και πόθος. Εξουσία και επιθυμία. Σώμα και αίμα. Κάτω από το φως μιας κόκκινης σελήνης, μια Σφίγγα υφασμένη από φιλιά και αινίγματα αντικρίζει τον Προφήτη, δέσμιο στο φρέαρ του φόβου, της πίστης και του πάθους. Η Σαλώμη επιθυμεί. Η Σαλώμη απαιτεί. Και, τελικά, λαμβάνει.

Με αφετηρία το εμβληματικό έργο του Ουάιλντ, η παράσταση εξερευνά την έννοια της θυσίας, τη λαγνεία της εξουσίας και τον αιμορραγικό ρομαντισμό που διαπερνά το έργο και τη ζωή του συγγραφέα. Αποσπάσματα από το σύνολο της δραματουργίας, της πεζογραφίας και της ποιητικής του δημιουργίας, μαζί με βιογραφικές ψηφίδες, συνθέτουν μια τελετουργική σκηνική εμπειρία όπου ο λόγος, το σώμα και η σιωπή συναντιούνται στο όριο ανάμεσα στον έρωτα, τη βία και το αναπόφευκτο.

Σε επιλεγμένο αριθμό παραστάσεων θα ακολουθεί μικρή διάλεξη/ συζήτηση με τον Θανάση Τριαρίδη.

«ΠΟΣΟ ΑΓΑΠΩ ΝΑ ΑΓΑΠΩ»
Καλλιτεχνική επιμέλεια – Ερμηνεία: ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΤΑΣΚΑΣΑΠΙΔΟΥ
Έναρξη: 9 Aπριλίου 2027 
“Θελεία αγάπη”

Η διαδραστική παράσταση «Πόσο αγαπώ να αγαπώ» αντλεί έμπνευση από το έργο των Emily Dickinson και Marina Tsvetaeva, φέρνοντας σε διάλογο δύο σπουδαίες ποιητικές φωνές που συναντώνται στο διαχρονικό θέμα της αγάπης. Μέσα από τη σύνθεση του λόγου, της κίνησης και χρήσεις των οπτικοακουστικών μέσων, η παράσταση θα επιδιώξει να διερευνήσει την αγάπη ως μνήμη, λόγο και πράξη, αναδεικνύοντας την πνευματική και ανθρώπινη διάστασή της.

«Κάποτε η αγάπη δεν είναι κάτι που λέγεται· είναι κάτι που επιμένει να υπάρχει, ακόμη και όταν όλα έχουν τελειώσει». Η σκηνική αφήγηση θα εξελιχθεί σε μια βιωματική εμπειρία, όπου το κοινό δεν θα παραμένει απλός θεατής, αλλά θα καλείται να συμμετέχει ενεργά, καταγράφοντας τη δική του απάντηση στο ερώτημα «Πώς αγαπάμε;»

Με σκηνικό χώρο συμβολικής έντασης και ποιητική ατμόσφαιρα, η παράσταση φιλοδοξεί να μετατρέψει το θέατρο σε έναν ζωντανό τόπο συνάντησης, διαλόγου και κοινής αναζήτησης της ουσίας της αγάπης.

ΒΙΡΤΖΙΝΙΑ ΓΟΥΛΦ
«ΟΡΛΑΝΤΟ» 
Σκηνοθεσία: Γιάννης Φασόης 
Έναρξη: 10 Μαΐου 2027

Ο Ορλάντο, ένας νεαρός ευγενής που μεγάλωσε στην Αγγλία του 16ου αιώνα, έπειτα από μια σειρά ματαιώσεων – απορρίψεων που θα βιώσει, θα πέσει σε ένα βαθύ ύπνο – λήθαργο, απ’ τον οποίο θα ξυπνήσει ως γυναίκα. Η Ορλάντο, βλέποντας τον κόσμο όπως και πρώτα, θα ξαναξεκινήσει τη ζωή της σχεδόν από την αρχή. Θα ζήσει για αιώνες και θα περάσει από διάφορες εποχές, πασχίζοντας πάντα να υπερβεί τα όρια της θέσης και της ταυτότητάς της/του. Το Ορλάντο, ένα από τα πιο αγαπημένα και συζητημένα έργα της Βιρτζίνια Γουλφ, είναι πάνω από όλα ένας ύμνος στην ασυμβίβαστη και επαναστατική αγάπη για τον έρωτα, την τέχνη και την ζωή.

‘’Έκανε πατινάζ κι ερχόταν προς το μέρος μου. Δε μπορούσα να καταλάβω αν ήταν αγόρι ή κορίτσι. Αυτό ενεργοποίησε τη φαντασία μου. Καμία γυναίκα δεν μπορούσε να πατινάρει έτσι, όμως κανένα αγόρι δεν είχε τέτοια χείλη ή τέτοιο στήθος ή τέτοια μάτια που έμοιαζαν με μαργαριτάρια αλιευμένα απ’ την θάλασσα. Τι να ήταν άραγε; Ήταν ντυμένο με ανδρικά ρωσικά ρούχα, ένα μακρύ αμπέχονο και μακριά παντελόνια. Μήπως ήταν πεπόνι, ανανάς, λιόδεντρο, σμαράγδι, αλεπού;’’

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ 
 «Το τάμα της Ανθούλας»
Καλλιτεχνική επιμέλεια: Xριστίνα Λυκοτσέτα
Έναρξη: 14 Μαΐου 2027

«Η ζωή μου είναι η νύχτα. Πέφτω στο κρεβάτι μου όταν ο ήλιος χαράζει και σηκώνουμαι όταν ο ήλιος έχει δύσει. Από τις 9 το βράδυ έως τας πέντε το πρωί κάνω τον περίπατό μου, βρίσκομαι προς τα μέρη της Παλιάς Αγοράς και του Πειραιά… Και πάντα βρίσκεται ένα καφενείο που διανυκτερεύει στο οποίο όταν κάθομαι μου αρέσει να πίνω έναν ναργιλέ».

Οι νυχτερινές περιπλανήσεις του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη στον Πειραιά, η βαθιά του αγάπη γι’ αυτόν, αλλά πάνω απ’ όλα, για τους ανθρώπους που κατοικούσαν στις σκιές του, στις φτωχογειτονιές, στα καφέ κονσέρ και στους τεκέδες της Τρούμπας, αποτυπώνονται ανάγλυφα στο έργο του.

Στη νουβέλα «Το τάμα της Ανθούλας» μέσα από τους κεντρικούς ήρωες, τους απαγορευμένους έρωτες και τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους, ο συγγραφέας περιγράφει τη δική του, μοναχική διαδρομή και τις συναντήσεις με τους ανθρώπους του περιθωρίου. Τα στέκια της Πειραϊκής, οι άθλιες παράγκες και οι σκαμμένοι μες τα βράχια μυστικοί τεκέδες, θα αποτελέσουν το βασικό σκηνικό της αφήγησης. Το «άσυλο των ντερβίσιδων και των μανιταρτσίδων». Ενώ, τα κεντρικά πρόσωπα, δεν είναι μόνο άνθρωποι του μόχθου και της βιοπάλης. Μαζί με αυτά θα συνυπάρξει «Όλο το κλεφτόσογο, το άνθος της κλεψιάς και της μαγκιάς, όλο το κακό το συναπάντημα..». 

Ο Νότης, με το Νάσο και το Νίκο θα περιπλανηθούν στη Φρεαττύδα και στο Πασαλιμάνι, θα συναντηθούν τους φίλους τους, πίσω απ’ το Ρούσικο νοσοκομείο. Θα καταλήξουν στον ντεκέ του Νταλαβέρη, στων Δοκίμων τη σχολή, για να φουμάρουν μαζί με τους ντερβίσηδες. Θα πάρουν «σβάρνα» τα καφέ-αμάν, τα διανυχτερεύοντα μαγέρικα και τα μαγαζιά της παραλίας.

Και θα πιάσουνε φιλίες στο διάσημο στέκι της Γιακούς, στην καρδιά της Τρούμπας.

Παράλληλα, με αυτά τα πρόσωπα συνυπάρχει κι η Ανθούλα, αλλά όπως γράφει και ο Λαπαθιώτης: «Πως εκείνο το πανώριο πλάσμα, το καμωμένο σα διαμάντι, είχε βλαστήσει μες στα σκοτεινά, μέσα σε μια βάρκα του σωρού, δεν είναι του παρόντος να το κρίνω. Εγώ λέω απλώς μιαν ιστορία που συνέβη εδώ και τόσα χρόνια στην ίδια την καρδιά του Πειραιώς…»