Τα περιθώρια των παρόχων να απορροφούν το κόστος του ρεύματος στενεύουν, ο μήνας κλείνει ξανά με διψήφια άνοδο στη χονδρική και τα πάντα προμηνύουν αυξήσεις στα πράσινα τιμολόγια του Οκτώβρη, φουσκώνοντας περαιτέρω τους ήδη υψηλούς λογαριασμούς ρεύματος για μια κατηγορία που αθροίζει ακόμη πάνω από 3 εκατομμύρια νοικοκυριά.

Τρία εικοσιτετράωρα πριν τις ανακοινώσεις των προμηθευτών για τον επόμενο μήνα, και ενώ αύριο αναμένεται ο πρώτος γύρος των κυβερνητικών μέτρων στήριξης για τα καύσιμα, η εικόνα που μεταφέρει η αγορά του ρεύματος είναι ότι παρότι θα προσπαθήσει να επωμιστεί και πάλι μέρος του κόστους, οι αυξήσεις θα πρέπει να θεωρούνται δεδομένες.

Τόσο γιατί η τιμή χονδρικής για τον Σεπτέμβρη κλείνει και πάλι με αύξηση 19%, όσο και γιατί είχαν προηγηθεί ο Αύγουστος με άνοδο 21% έναντι του Ιουλίου, ο οποίος με τη σειρά του είχε αυξηθεί 18% έναντι του Ιουνίου, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις εταιρείες του χώρου.

Κοιτάζοντας σωρευτικά τα νούμερα, η τιμή στην αγορά χονδρικής έχει αυξηθεί μέσα στο τελευταίο τρίμηνο κατά 58%, δηλαδή από τα 109,95 ευρώ/MWh τον Ιούλιο στα 157,36 ευρώ/ MWh τον Σεπτέμβριο.

Την ίδια στιγμή, τα πράσινα τιμολόγια έχουν αυξηθεί κατά μέσον όρο 18% στο τρίμηνο, καθώς οι μεγάλοι κυρίως πάροχοι απορρόφησαν όσο μπορούσαν, αναλόγως των αντοχών τους, μέρος ή και ολόκληρες τις αυξήσεις.

Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι ο μέσος όρος της αγοράς για τον τρέχοντα μήνα, ο οποίος κινείται στα 20,73 λεπτά/KWh, έναντι 17,45 λεπτά/KWh τον Ιούνιο, είναι χαμηλός. Αντιστοιχεί στην υψηλότερη μέση χρέωση για τα πράσινα τιμολόγια από τον Ιανουάριο του 2024, όταν και θεσπίστηκαν οι χρωματικές κατηγορίες.

Αρκετά πιο συγκρατημένες ήταν οι αυξήσεις για οκτώ στα δέκα νοικοκυριά, όσο το μερίδιο των τριών μεγαλύτερων παρόχων, με τη μέση χρέωση να διαμορφώνεται στα 15,2 λεπτά/KWh τον Σεπτέμβριο από 14,9 λεπτά/KWh τον Ιούλιο.

Το κακό σενάριο

Αλλά τα περιθώρια αυτοσυγκράτησης για μικρούς και μεγάλους τελειώνουν και το κακό σενάριο είναι να δούμε τον Οκτώβριο μια μαζική και σημαντική αύξηση από το σύνολο της αγοράς, φουσκώνοντας περαιτέρω τους λογαριασμούς στα πράσινα τιμολόγια.

Στην κυβέρνηση επιμένουν ότι προσώρας δεν τίθεται θέμα οριζόντιων επιδοτήσεων στο ρεύμα, καθώς η αγορά διαθέτει πλέον ένα εργαλείο προστασίας απέναντι στις ακραίες διακυμάνσεις που είναι τα μπλε, σταθερά τιμολόγια.

Και υποστηρίζουν ότι εκτός από το τιμολόγιο της ΔΕΗ που είναι μακράν το φθηνότερο στην κατηγορία (11,5 λεπτά/KWh η κιλοβατώρα με μηνιαίο πάγιο 3,5 ευρώ), υπάρχουν και άλλα ανταγωνιστικά μπλε, στην περιοχή των 14-15 λεπτών η κιλοβατώρα, ενισχύοντας τις επιλογές προστασίας των καταναλωτών.

Στην πραγματικότητα, εφόσον η μέση χρέωση στα πράσινα εκτιναχθεί π.χ. στα 25 λεπτά/KWh, είναι προφανές ότι η κυβέρνηση θα επιστρατεύσει τις οριζόντιες επιδοτήσεις και το πλαίσιο προστασίας θα επανεξεταστεί άμεσα, ειδικά όταν η αδράνεια και η αδυναμία αξιολόγησης των εναλλακτικών χρεώσεων διατηρεί στα πράσινα κοντά στα 3,1 εκατομμύρια νοικοκυριά (Ιούνιος 2026, στοιχεία ΡΑΑΕΥ), παρότι είναι εδώ και μήνες μακράν τα ακριβότερα.

Κοιτάζοντας το εργαλείο της ΡΑΑΕΥ για τη μέση τελική χρέωση ανά κατηγορία τιμολογίου τον Σεπτέμβριο (ενέργεια και ρυθμιζόμενες χρεώσεις), για τα πράσινα προϊόντα το μηνιαίο κόστος διαμορφώνεται στα 63,14 ευρώ, για τα μπλε στα 61,08 ευρώ και για τα κίτρινα στα 56,10 ευρώ, με τα τελευταία να ακολουθούν άμεσα τις διακυμάνσεις της χονδρεμπορικής αγοράς.

Και μπορεί η ελληνική αγορά χονδρικής, λόγω και πάλι των πολλών ΑΠΕ, να είναι για σήμερα ανάμεσα στις φθηνότερες της Ευρώπης (121,97 ευρώ/MWh), όσο ωστόσο θα μπαίνουμε στον χειμώνα και θα περιορίζεται η παραγωγή των φωτοβολταϊκών, τόσο θα ακριβαίνει, καθώς θα μπαίνει περισσότερο στο παιχνίδι η παραγωγή από φυσικό αέριο, το οποίο επιμένει στα 71 ευρώ (122% πάνω από πέρυσι).

Τη δυσαρέσκεια της ελληνικής κυβέρνησης για την αδράνεια της Κομισιόν και την ανάγκη να τοποθετηθεί πιο σοβαρά στο θέμα της ενεργειακής ασφάλειας, αντί για εισηγήσεις «σβήστε τα φώτα», όπως η προ ημερών επιστολή Γιόργκενσεν στους 27, λέγεται ότι θα μεταφέρει σήμερα ο υφυπουργός ΠΕΝ Νίκος Τσάφος στο άτυπο Συμβούλιο Υπουργών που διεξάγεται στο Δουβλίνο.

Το ερώτημα φυσικά είναι κατά πόσο την ανησυχία αυτή συμμερίζονται και άλλες χώρες και κατά πόσο αυτό θα αποτυπωθεί στις συμμαχίες που θα διαμορφωθούν στο Συμβούλιο ή θα επαναληφθεί το σύνηθες σκηνικό, όπου ο καθένας τραβά τον δικό του δρόμο στα μεγάλα θέματα, αναλόγως των δημοσιονομικών του αντοχών.