En dan denk ik weer: over een aantal jaren heb ik geen troep meer liggen in mijn woonkamer. Wil hij geen boekje meer lezen voor het slapengaan. Krijg ik geen knuffels en kusjes meer in de ochtend, avond of op school. Geen vieze vingers op de ramen of speelgoed óveral. Niet ‘Mama, wil je even helpen?’ Niet die honderdduizend vragen over van alles en nog wat in de auto. Het tot vervelends toe praten, neuriën, zingen, dansen, geluid maken, bewegen, vallen… opstaan. Dan is het ‘Hoi mam. Dag mam. Later mam’

Elke verjaardag vier ik dat hij groter wordt. Elk jaar ben ik trotser dan trots. Maar elk jaar breekt er ook een stukje af van mijn moederhart. Hij hoeft geen fles meer. Minder en minder hulp heeft hij nodig. In 2027 gaan we naar de 8 jaar…. Mijn kleine baby, peuter, dreumes en kleuter zijn verdwenen. Poef. Weg. Hierin is het cliché echt waar. De tijd gaat zó ontzettend hard. Ik knipper met mijn ogen en mijn baby is verdwenen. Ik ben nu al meer dan 7 jaar moeder. Het wordt makkelijker. Je zorgt minder. Je slaapt meer. In dat opzicht krijg je een stukje voor jezelf terug. Zucht. Maar ook de heimwee naar ‘die goede oude tijd…’ De slapeloze nachten. De zorgen. De en-gaan-mentaliteit. Toen liep je op je tandvlees te wensen dat het voorbij was. Nu kijk ik terug naar de foto’s en denk ik alleen maar: ‘Waar is de tijd eigenlijk gebleven?’