Beş yüz yıl önce Afrika’nın en güney ucundaki sert sularda Portekiz karavelaları ve Hollanda Doğu Hindistan Şirketi’nin yelkenlileri ilerlerdi. Tuzla sertleşmiş halatlar, rüzgârla çatlayan yelkenler ve aylar süren yolculukların ardından gemiler yalnızca bir kıtayı değil, bilinmeyeni de aşıyordu.

O dönemin en değerli yükü baharattı. Bir avuç karabiber Avrupa’da altın değerindeydi. Muskat, karabiber, tarçın ve karanfil kokusu tuzlu rüzgâra karışırken denizciler, Atlantik ile Hint Okyanusu’nun çarpıştığı sularda ilerliyordu. Rüzgâr amansızdı, akıntılar öngörülemezdi, kayıplar kaçınılmazdı. Bu yüzden denizciler buraya önce “Fırtınalar Burnu” dedi. Ancak ticaretin vaat ettiği zenginlik korkudan daha güçlüydü. Ve zamanla bu tehlikeli geçit “Ümit Burnu” adını aldı. Beş yüz yıl sonra gemiler yine bu rotayı kullanıyor. Ancak yükler değişti. Baharat yerine petrol, ipek yerine doğalgaz taşınıyor. Ticaret yine korkudan daha güçlü.

Bu kez gemiler bilinmeyene doğru değil, belirsizlikten kaçmak için rotayı Ümit Burnu’na çeviriyor. Ortadoğu’daki gerilimler, Kızıldeniz’de artan riskler ve enerji hatlarındaki kırılganlık dünya ticaretinin yönünü yeniden Afrika’nın en güneyine kaydırıyor. Bu değişimin en sessiz yansıması ise Cape Town’da geceleri görülebiliyor.

Yıllardır Cape Town’da Table Körfezi’ne bakıyorum. Geceleri deniz yüzeyinin hiç bu kadar ışıklı olduğunu hatırlamıyorum. Önceleri ufuk çizgisi çoğu zaman karanlıktı. Arada bir geçen tanker, limanda demirlemiş birkaç konteyner gemisi... Sonra yine Atlantik’in simsiyah enginliği. Bugün ise manzara değişti. Table Körfezi daha kalabalık.

Cape Town Ticaret Odası verilerine göre, Ümit Burnu çevresinden geçen gemi sayısı son dönemde yüzde 112 arttı. Bu yalnızca geçici bir yoğunluk değil, küresel ticaret rotalarının yeniden şekillendiğinin işareti.

Uzun yıllardır dünya ticaretinin ana damarlarından biri Süveyş Kanalı ve Kızıldeniz hattıydı. Küresel ticaretin yaklaşık yüzde 12’si bu dar geçitten akıyordu. Modern dünyanın hız tutkusu bu rotayı vazgeçilmez hale getirmişti. Ancak artan güvenlik riskleri denizcilik şirketlerini yeniden düşünmeye zorladı.

Dünyanın en büyük konteyner taşımacılığı şirketleri rotalarını sistematik olarak Ümit Burnu çevresine kaydırmaya başladı. Bu rota gemilere 10 ila 14 gün ek süre getiriyor. Bu da yüz binlerce dolarlık ek yakıt maliyeti anlamına geliyor.

Daha uzun teslim süreleri, artan sigorta giderleri ve yükselen operasyon maliyetleri... Ancak günümüzde güvenlik hızdan daha önemli. Üstelik Cape Town’da akaryakıt fiyatlarında yaşanan yüzde 20’lik artış da cabası...

Bu değişim bazı sektörler için fırsat yaratıyor. Yakıt ikmal şirketleri, liman hizmetleri ve lojistik firmaları artan trafikten faydalanıyor. Dünya ticareti krizlerin ortasında bile yolunu buluyor. Küresel gerilimlerin en sessiz yükünü hayatını sürdürmeye çalışan sıradan insanlar taşıyor. Beş yüz yıl önce baharat taşıyan yelkenliler imparatorlukları zenginleştiriyordu, bugün ise petrol ve doğalgaz taşıyan tankerler. Table Körfezi’nde artan gemi ışıkları yalnızca değişen ticaret rotalarını değil, dünyanın yeniden yön değiştirdiğini hatırlatıyor.

Dünya yeniden Ümit Burnu’na dönüyor. Bu dönüş bazıları için fırsat, bazıları için belirsizlik. Birçoğumuz için daha pahalı bir hayat demek.

Elif Günsel - Güney Afrika (Cape Town)