Enstitü Sosyal'in "Aile ve Nüfus On Yılı" çalıştayında paylaşılan analizler, Türkiye'de doğurganlıktaki düşüşün yalnızca ekonomik nedenlerle açıklanamayacağını ortaya koydu. Kent yaşamı, uzayan eğitim süreci ve artan ebeveynlik beklentileri, gençlerin çocuk sahibi olma kararını ileri yaşlara öteliyor. Enstitü Sosyal tarafından düzenlenen "Aile ve Nüfus On Yılı" çalıştayının detayları paylaşıldı. Sunulan kapsamlı veriler ve analizler, Türkiye'deki doğurganlık oranlarındaki düşüşün basit bir istatistiksel erime olmadığını; eğitimden şehirleşmeye, sağlık sisteminden değişen toplumsal kabullere kadar uzanan çok katmanlı bir kırılmanın sonucu olduğunu gösteriyor. Yükseköğretim ile iş gücü piyasası arasındaki kopukluk ve uzayan eğitim süreçleri, gençlerin hayata atılma ve aile kurma yaşını doğrudan erteliyor. Yüksek evlilik giderleri, esnek çalışma imkânlarının kısıtlılığı ve kreş yetersizliği aile kurmanın önünde finansal bir barikat oluştururken; gençler arasında evlilik kararlarında "vizyon uyumu" öne çıkıyor, "ideal ebeveynlik" kaygısı ise çocuk sahibi olma fikrini sürekli ileri bir tarihe atıyor.

BÜYÜK DÖNÜŞÜM
1960'lı ve 1970'li yıllarda okul müfredatlarına giren "İdeal aile, iki çocuklu ailedir" anlayışının, günümüzde "az ama nitelikli çocuk" algısıyla pekiştiği ve bu yaklaşımın doğurganlık hızının nüfusun yenilenme eşiği olan 2,10'un çok altına, 1,42'ye gerilemesine zemin hazırladığı vurgulanıyor. Şehirleşmeyle birlikte çocuk büyütmek doğal bir süreç olmaktan çıkıp, "mükemmel ebeveynlik" baskısı altında aşırı sofistike ve kaygı üreten bir yüke dönüşmüş durumda. İller arası yıllık 2,5 milyonluk göç dalgası ve kapatılan köy okulları kırsalı boşaltırken ne tam kentleşebilen ne de kırsal kalan ara yerleşim modellerinin yetersizliği demografik sürdürülebilirliği doğrudan etkiliyor.