Пасля 50 гадоў некаторыя мужчыны могуць сутыкнуцца з нечаканай і вельмі далікатнай праблемай: пеніс паступова змяншаецца ў даўжыню, дэфармуецца і губляе ранейшую форму. Пры гэтым многія нават не падазраюць пра існаванне захворвання, якое выклікае гэтыя змены.

Ілюстрацыйнае фота. Getty Images

Як тлумачыць у інтэрв'ю выданню Journal des Femmes французскі ўролаг Антуан Фэ (Antoine Faix), з дэфармацыяй пеніса і яго скарачэннем сутыкаюцца ад 3 да 9% мужчын пасля 50 гадоў. Прычынай з'яўляецца хвароба Пейроні — французскага хірурга, які апісаў яе яшчэ ў 1743 годзе.

Яна развіваецца, калі ў абалонцы, якая акружае пяшчэрныя целы пеніса, утвараецца ўчастак фіброзу — своеасаблівы рубец. У норме гэтая абалонка (tunica albuginea) застаецца эластычнай і расцягваецца падчас эрэкцыі, дазваляючы органу напаўняцца крывёй і павялічвацца ў памерах. Калі ж частка тканіны становіцца жорсткай, яна ўжо не можа расцягвацца належным чынам.

У выніку падчас эрэкцыі пеніс пачынае скрыўляцца ў бок пашкоджанага ўчастка. Адначасова можа адбывацца і скарачэнне яго даўжыні. Паводле доктара Фэ, у асобных выпадках пеніс можа скараціцца на 2, 3, 4 і нават 5 сантыметраў. Акрамя таго, мужчыны могуць адчуваць боль падчас эрэкцыі або заўважаць пагаршэнне яе якасці. Аднак набор сімптомаў індывідуальны: у адных пацыентаў прысутнічаюць усе прыкметы захворвання, у іншых — толькі некаторыя з іх.

Дакладныя прычыны развіцця хваробы да канца не высветленыя, але спецыялісты вылучаюць некалькі фактараў рызыкі. Важную ролю можа адыгрываць спадчыннасць. Асабліва гэта датычыцца сем'яў, дзе сустракаюцца іншыя фіброзныя захворванні, напрыклад кантрактура Дзюпюітрэна, якая выклікае паступовае скрыўленне пальцаў рук, або хвароба Ледэрхозэ, пры якой падобныя змены развіваюцца ў тканках ступняў.

Таксама лічыцца, што развіццю хваробы могуць спрыяць мікрапашкоджанні падчас палавых кантактаў. У некаторых выпадках пасля іх утвараецца рубцовая тканка, якая і запускае развіццё захворвання. Дадатковымі фактарамі рызыкі называюць артэрыяльную гіпертэнзію і цукровы дыябет.

Нягледзячы на тое, што хвароба Пейроні не пагражае жыццю і цяжкія формы сустракаюцца адносна рэдка, яе наступствы могуць істотна пагоршыць якасць жыцця. У некаторых выпадках скрыўленне дасягае 45, 60 або нават 90 градусаў. Гэта робіць палавыя кантакты складанымі або зусім немагчымымі.

Асабліва цяжка многія мужчыны перажываюць псіхалагічныя наступствы. Раптоўныя змены ўласнага цела могуць выклікаць моцны стрэс, падзенне самаацэнкі і нават дэпрэсію. Паводле ўролага, яму даводзілася сустракаць пацыентаў з суіцыдальнымі думкамі. Пры гэтым праблема закранае не толькі самога мужчыну, але і яго партнёрку.

Поўнасцю вылечыць хваробу сёння немагчыма, аднак існуюць метады, якія дазваляюць змякчыць яе праявы і запаволіць развіццё. Для барацьбы з болем выкарыстоўваюць супрацьзапаленчыя прэпараты, нізкаінтэнсіўную ўдарна-хвалевую тэрапію і ін'екцыі гіалуронавай кіслаты. Калі ўзнікаюць праблемы з эрэкцыяй, могуць прызначацца прэпараты з групы інгібітараў фосфадыестэразы-5, у тым ліку сілдэнафіл або тадалафіл.

У выпадках, калі дэфармацыя застаецца стабільнай на працягу як мінімум паўгода і не паддаецца іншым метадам лячэння, разглядаецца магчымасць хірургічнай аперацыі. У найбольш цяжкіх сітуацыях можа спатрэбіцца ўстаноўка імпланта.

Спецыялісты падкрэсліваюць, што галоўнае — не ігнараваць першыя сімптомы і своечасова звяртацца да ўролага. Ранняя дыягностыка і лячэнне могуць дапамагчы запаволіць развіццё захворвання, палепшыць стан пацыента і прадухіліць далейшае пагаршэнне сітуацыі.

Усе навіны →