Το Collider ξεχώρισε 10 τέτοιες περιπτώσεις, όπου οι φαν δεν «αγκάλιασαν» τον νέο τραγουδιστή της αγαπημένης τους μπάντας.

Ο Μάικλ Χάτσενς αντικαταστάθηκε από τον Τζ. Ντ. Φόρτσιουν

Μετά τον θάνατο του Μάικλ Χάτσενς το 1997, οι INXS δοκίμασαν διάφορους τραγουδιστές χωρίς να καλύψουν το κενό. Το 2005 αναζήτησαν νέο frontman μέσω του ριάλιτι «Rock Star: INXS», από το οποίο αναδείχθηκε ο Καναδός Τζ. Ντ. Φόρτσιουν.

Ο Φόρτσιουν τραγούδησε στο άλμπουμ «Switch», όμως το ενδιαφέρον του κοινού ήταν περιορισμένο και στις συναυλίες κυριαρχούσαν οι παλιές επιτυχίες. Η ταραχώδης συνεργασία τους έληξε το 2011. Έπειτα από μια τελευταία περιοδεία με άλλον τραγουδιστή, οι INXS σταμάτησαν τις ζωντανές εμφανίσεις το 2012.

Ο Ρομπ Χάλφορντ αντικαταστάθηκε από τον Τιμ «Ripper» Όουενς

Οι Judas Priest βρίσκονταν σε εξαιρετική περίοδο μετά το άλμπουμ «Painkiller» του 1990, όταν ο Ρομπ Χάλφορντ αποχώρησε για άλλα μουσικά εγχειρήματα, όπως οι Fight και οι 2wo. Τη θέση του πήρε ο Τιμ «Ripper» Όουενς, πρώην τραγουδιστής tribute συγκροτήματος των Priest.

Η ασυνήθιστη ιστορία του ενέπνευσε εν μέρει την ταινία «Rock Star» με τον Μαρκ Γουόλμπεργκ, αλλά στην πραγματικότητα η αλλαγή δεν κρίθηκε επιτυχημένη. Οι οπαδοί διχάστηκαν, τα άλμπουμ «Jugulator» και «Demolition» απέτυχαν παταγωδώς και οι κριτικές ήταν από μέτριες έως κακόβουλες. Το 2003 ο Χάλφορντ επέστρεψε και παραμένει μέχρι σήμερα στο συγκρότημα.

Ο Σεμπάστιαν Μπαχ αντικαταστάθηκε από τον Τζόνι Σόλιντζερ

Οι Skid Row είχαν ήδη χάσει μέρος της εμπορικής τους δύναμης όταν απέλυσαν τον frontman Σεμπάστιαν Μπαχ (αληθινό όνομα: Σεμπάστιαν Φίλιπ Μπιρκ) το 1996, έπειτα από έντονες συγκρούσεις. Λίγα χρόνια αργότερα επέστρεψαν με τον Τζόνι Σόλιντζερ, διατηρώντας το όνομα του συγκροτήματος.

Το κοινό, όμως, ταύτιζε τους Skid Row με τη φωνή και την εκρηκτική προσωπικότητα του Μπαχ. Το νέο υλικό κινήθηκε σε διαφορετικές κατευθύνσεις και πέρασε σχεδόν απαρατήρητο. Ο Σόλιντζερ παρέμεινε έως το 2015, ενώ έκτοτε το συγκρότημα άλλαξε επανειλημμένα τραγουδιστές χωρίς να ξαναβρεί την παλιά του δυναμική.

Ο Σκοτ Γουάιλαντ αντικαταστάθηκε από τον Τσέστερ Μπένινγκτον

Οι Stone Temple Pilots απέλυσαν τον Σκοτ Γουάιλαντ το 2013, καθώς τα χρόνια προβλήματα εξάρτησής του εμπόδιζαν τη λειτουργία του συγκροτήματος (ο Γουάιλαντ απεβίωσε το 2015). Στη θέση του ήρθε ο Τσέστερ Μπένινγκτον των Linkin Park, μεγάλος θαυμαστής του γκρουπ, ο οποίος ανέλαβε παράλληλα και τις δύο μπάντες.

Η επιλογή προκάλεσε αρχικά περιέργεια, όμως το EP «High Rise» αντιμετωπίστηκε χλιαρά και εμπορικά δεν πλησίασε τις επιτυχίες της εποχής Γουάιλαντ. Ο Μπένινγκτον αποχώρησε φιλικά το 2015 για να αφοσιωθεί στους Linkin Park. Από το 2017 οι Stone Temple Pilots συνεχίζουν με τραγουδιστή τον Τζεφ Γκατ.

Ο Βινς Νιλ αντικαταστάθηκε από τον Τζον Κοράμπι

Ο Βινς Νιλ αποχώρησε με άσχημο τρόπο από τους Mötley Crüe το 1992, λίγο μετά την επιτυχία του άλμπουμ «Dr. Feelgood». Το συγκρότημα επέλεξε τον Τζον Κοράμπι και επιχείρησε να εκσυγχρονίσει τον ήχο του, προσθέτοντας πιο βαρύ και grunge χαρακτήρα.

Το άλμπουμ «Mötley Crüe» του 1994 απέκτησε αργότερα πιστούς υποστηρικτές, αλλά στην εποχή του απέτυχε εμπορικά. Η περιοδεία είχε απογοητευτική προσέλευση και μεταφέρθηκε σε μικρότερους χώρους. Το 1996 ο Νιλ επέστρεψε για να αντικαταστήσει τον Κοράμπι εν μέσω των ηχογραφήσεων του άλμπουμ «Generation Swine».

Ο Ίαν Γκίλαν αντικαταστάθηκε από τον Τζο Λιν Τέρνερ

Η επανένωση της κλασικής σύνθεσης των Deep Purple το 1984, μετά από 8 χρόνια απραξίας του συγκροτήματος, ήταν επιτυχημένη και συνοδεύτηκε από το άλμπουμ «Perfect Strangers». Όμως οι εντάσεις ανάμεσα στον Ίαν Γκίλαν και τον κιθαρίστα Ρίτσι Μπλάκμορ οδήγησαν στην απομάκρυνση του τραγουδιστή.

Ο Μπλάκμορ έφερε τον Τζο Λιν Τέρνερ, με τον οποίο είχε συνεργαστεί στους Rainbow. Παρά τις εξαιρετικές φωνητικές ικανότητές του και τον πιο ραδιοφωνικό ήχο του άλμπουμ «Slaves and Masters», οι οπαδοί παρέμειναν πιστοί στην εποχή Γκίλαν. Ο τελευταίος επέστρεψε το 1992, λίγο πριν από την 25η επέτειο του συγκροτήματος, ενώ αργότερα αποχώρησε οριστικά ο Μπλάκμορ.

Ο Ρόνι Τζέιμς Ντίο αντικαταστάθηκε από τον Ίαν Γκίλαν

Μετά την αποχώρηση από τους Black Sabbath του Ρόνι Τζέιμς Ντίο (ο οποίος είχε αντικαταστήσει με επιτυχία τον Όζι Όζμπορν και έφυγε για να σχηματίσει τους Dio), το συγκρότημα επέλεξε το 1983 τον Ίαν Γκίλαν των Deep Purple. Παρότι εμβληματικός τραγουδιστής, το ύφος του δεν ταίριαξε εύκολα με τον σκοτεινό ήχο του συγκροτήματος.

Το μοναδικό κοινό τους άλμπουμ, «Born Again», υπέφερε κυρίως από «θολή» και υπερβολικά βαριά παραγωγή. Ως συνεργασία μεγάλων μουσικών έχει ενδιαφέρον, αλλά ως δίσκος των Black Sabbath απογοήτευσε πολλούς. Η περιοδεία είχε πολλές καλές στιγμές (ο Γκίλαν δεν είναι κανένας τυχαίος, άλλωστε) αλλά και αρκετές ακυρώσεις και άνισες εμφανίσεις. Μετά την ολοκλήρωσή της ο Γκίλαν επέστρεψε στους Deep Purple.

Ο Μπρους Ντίκινσον αντικαταστάθηκε από τον Μπλέιζ Μπέιλι

Ο Μπρους Ντίκινσον αποχώρησε από τους Iron Maiden το 1993, επιδιώκοντας μεγαλύτερη ελευθερία στη σόλο καριέρα του. Μετά από μια επίπονη διαδικασία ακροάσεων, το συγκρότημα επέλεξε τον Μπλέιζ Μπέιλι, μέχρι τότε τραγουδιστή των Wolfsbane.

Αν και ο Ντίκινσον ήταν και ο ίδιος αντικαταστάτης του αρχικού τραγουδιστή Πολ Ντι Άνο, είχε πλέον ταυτιστεί πλήρως με τους Iron Maiden. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που ο Μπέιλι απορρίφθηκε από μεγάλο μέρος των οπαδών, ενώ τα αποτυχημένα άλμπουμ «The X Factor» και «Virtual XI» δεν βοήθησαν την κατάσταση. Ο Ντίκινσον επέστρεψε αναζωογονημένος το 1999 και το άλμπουμ «Brave New World» (2000) έβαλε τους Maiden με το δεξί στη νέα χιλιετία.

Ο Φιλ Κόλινς αντικαταστάθηκε από τον Ρέι Γουίλσον

Ο Φιλ Κόλινς είχε καταφέρει κάτι που πολλοί θεωρούσαν ακατόρθωτο όταν άφησε τα ντραμς των Genesis για να πιάσει το μικρόφωνο που είχε εγκαταλείψει ο Πίτερ Γκάμπριελ το 1975. Όταν αποχώρησε το 1996 (έχοντας ήδη και μια εξαιρετική σόλο καριέρα), οι Τόνι Μπανκς και Μάικ Ράδερφορντ επέλεξαν ως αντικαταστάτη τον Ρέι Γουίλσον των Stiltskin.

Το άλμπουμ «Calling All Stations» που προέκυψε, συνδύαζε prog, pop και alternative rock χωρίς συνοχή, καθώς μεγάλο μέρος του είχε ηχογραφηθεί πριν προσληφθεί ο Γουίλσον. Παρά το αρχικό Νο 2 στα charts της Βρετανίας (χάρη στο κύρος του ονόματος Genesis) είχε κατακόρυφη πτώση, ενώ απέτυχε να μπει το Top 50 των ΗΠΑ. Η βορειοαμερικανική περιοδεία ακυρώθηκε λόγω χαμηλής ζήτησης και το συγκρότημα διαλύθηκε αθόρυβα το 1998. Ο Κόλινς επέστρεψε για μια επιτυχημένη περιοδεία επανένωσης το 2007.

Ο Σάμι Χάγκαρ αντικαταστάθηκε από τον Γκάρι Σερόν

Οι Van Halen είχαν… κερδίσει το Τζόκερ επιλέγοντας τον Σάμι Χάγκαρ για αντικαταστάτη του Ντέιβιντ Λι Ροθ. Όταν ο Χάγκαρ αποχώρησε το 1996 (απολύθηκε σύμφωνα με τον ίδιο, παραιτήθηκε σύμφωνα με τα υπόλοιπα μέλη), οι φαν πίστεψαν προσωρινά ότι ο Ροθ θα επέστρεφε, ιδιαίτερα μετά την κοινή εμφάνισή του με το συγκρότημα στα MTV Video Music Awards. Τελικά, στο μικρόφωνο βρέθηκε ο Γκάρι Σερόν των Extreme.

Το «Van Halen III» υπήρξε εμπορική και καλλιτεχνική αποτυχία, αν και οι συναυλίες πήγαν καλύτερα, με τον Σερόν να ερμηνεύει υλικό τόσο της εποχής Ροθ όσο και της εποχής Χάγκαρ. Η δισκογραφική εταιρεία δεν ενθουσιάστηκε και δεν υπήρξε δεύτερο άλμπουμ. Ο Σερόν αποχώρησε, ο Χάγκαρ επέστρεψε για μια προβληματική περιοδεία το 2004 και ο Ροθ επανήλθε το 2007. Την ίδια χρονιά οι Van Halen εντάχθηκαν στο Rock & Roll Hall of Fame, το οποίο όμως δεν συμπεριέλαβε τον Σερόν στα μέλη που τιμήθηκαν.