I dag står 367 born på vent for å få ein trygg heim.

Dette er nær ei dobling frå åra før 2023 – då låg talet rundt 200.

– Det er mange fleire barn i kø no – og færre som ønsker å bli fosterforeldre, seier Tone Granaas, generalsekretær i Norsk Fosterhjemsforening.

– Det har vore ein fosterheimskrise i mange år, men den har nesten dobla seg dei siste åra.

I ein fritidsbustad i Holmevika i Sunnfjord har ekteparet Irene Belt Friborg og Jon Ivar Friborg teke ferie.

I tillegg til seks biologiske barn har Sotra-paret også to fosterborn.

– Det har vore spennande, givande og krevjande, seier Irene om å vere fostermor.

Å sjå korleis barnet utviklar seg, har vore lærerikt og fint. Det gir glede, fortel dei.

Det mest krevjande har vore å ligge i forkant for å skape trygge og føreseielege dagar. I tillegg har dei fått mindre tid til familie og vener.

Paret er likevel ikkje i tvil om at det er verdt det og anbefaler det til andre.

– Er ordningane for fosterfamiliane gode nok i dag?

– Ut frå det vi ser i dagens landskap, synest vi ikkje det, seier Irene.

– Kva skal til for at fleire skal verte fosterforeldre, trur de?

– Det er viktig at fosterheimane som finst allereie, blir godt ivaretekne og får den hjelpa dei treng, seier Irene.

Ei av dei som veit kor viktig det er med heimar som ekteparet Friborg sin, er Miriam Jasmin Vik.

Ho flytta i fosterheim like før ho fylte seks år.

Men før heimen stod klar, måtte ho og broren bu i beredskapsheim i nokre månader. Dei gjekk då i barnehage og på skule.

– Det var tøft. Livet var på vent fordi du ikkje skulle bu der så lenge. Det kan gjere det vanskeleg å verte trygg og knyte seg til personar også seinare.

At nær 400 born står i same køen som ho sjølv gjorde ein gong, synest ho er trist.

– Det er veldig krevjande og sårbart. Det er så viktig å kome seg i ein trygg og stabil heim raskast mogleg.

Sjølv har ho budd i to gode fosterheimar. I den siste saman med begge brørne sine.

– Eg hadde ikkje vore den personen eg er i dag utan fosterfamiliane mine. Dei tok imot meg og hjelpte meg med mine traume og bagasje.

Fostermora hennar i Svelgen, Lillian Sande, kallar dei tre fosterborna «ei stor glede».

Sande meiner etatane må ut og treffe folk, til dømes på foreldremøte, for å rekruttere fleire fosterforeldre.

– Dei må vise seg meir fram slik at det blir lettare for folk å ta kontakt, seier Sande.

Over heile landet er det utfordringar med å skaffe fosterheimar.

I Hallingdal finn det lokale barnevernet på utradisjonelle sprell for å rekruttere fleire trygge heimar.

Også i Sunnfjord kommune i Vestland snur dei kvar ein stein.

Men til inga nytte.

– Eg har ikkje opplevd situasjonen så krevjande før, seier einingsleiar Elisabeth Flo Kyrkjebø i barnevernstenesta.

Ho har jobba i barnevernstenesta i fleire kommunar sidan 2010.

Ho seier det har blitt vanskelegare å rekruttere fosterforeldre.

Det var Firda som skreiv om saka først.

Kommunen har i underkant av fem born som i lengre tid har venta på ein trygg heim å bu i.

Nokre av dei har venta i meir enn eitt år.

Divisjonsdirektør i Bufdir, Tove Bruusgaard, seier for mange må vente – og for lenge – på fosterheim.

– Talet har auka ganske kraftig i løpet av dei siste tre åra.

Også ho kallar fosterheimsmangelen for ei krise, men legg til at tala har vore nokolunde stabile dei siste åra.

Ei kartlegging frå 2025 syner fleire moglege årsaker til rekrutteringsproblema:

Fosterheimsmeldinga kom i 2025.

Betre rettar for fosterforeldre har vore eit tema i mange år.

No er mellom anna pensjon på plass, fortel statssekretær Sindre Lysø i Barne- og familiedepartementet.

Det same gjeld godtgjering og styrking av rettane til fosterforeldre.

Departementet jobbar også med å følge opp kommunane i deira arbeid med rekruttering og oppfølging.

Tone Granaas i Norsk Fosterhjemsforening meiner fosterheimsordninga ikkje er oppdatert.

– Før var kvinnene heime. No har ei hushaldning fleire inntekter, og vi er ute i jobb.

Ein del fosterforeldre vil ikkje anbefale andre å bli det. Foreininga har spurt medlemmene kvifor. For lite rettstryggleik og støtte er noko av svara.

– Fosterforeldre har behov for betre rettar og rammevilkår, seier Granaas, og legg til at fosterforeldre opplever stor ulikskap i kor mykje kommunal støtte dei får.