Türkiye’de kadın voleybolu bugün yalnızca bir spor hikâyesi değil; aynı zamanda toplumsal reflekslerimizin aynası haline gelmiş durumda. Saha içinde elde edilen büyük başarılar, ne yazık ki zaman zaman saha dışında yürüyen tartışmaların gölgesinde kalıyor. Oysa bu başarı, ayrışmanın değil ortak bir gururun zemini olabilirdi.

Siyaset ve muhafazakâr kesimin bir bölümü, kadınlarımızın ortaya koyduğu üstün performansla gelen bu olağanüstü sportif başarıyı ortak bir ulusal sevince dönüştürmek yerine; sporcuları giydikleri şort, dünya görüşleri, dövmeleri, makyajları ve yaşam tercihleri üzerinden bir ötekileştirme aracına dönüştürüyor.

Son dönemde özellikle sosyal medyada “kamusal ahlâk” başlığı altında yürütülen söylemler, çoğu zaman eleştiri sınırlarını aşarak yıpratıcı ve yer yer hakarete varan bir dile evriliyor. Bu sert üslup, siyasetten aldığı destekle daha da pervasızlaşarak toplumsal kutuplaşmanın bir aracına dönüşüyor. Tartışmalar, sporcuların performansından daha çok yaşam tarzları, kimlikleri ve kıyafetleri üzerinden şekilleniyor. Kadın sporcuların kişisel tercihleri üzerinden yapılan bu değerlendirmeler, konuyu sporun dışına taşıyarak asıl odağı; yani toplumca hasret kaldığımız bu büyük başarıyı gölgeliyor. Oysa böylesine bir başarı, hep birlikte sahip çıkılacak bir ulusal değere dönüşebilirdi. Ne var ki mevcut yaklaşım, ortak bir sevinç üretmek yerine başarı üzerinden yeni bir ayrışma dili kuruyor. Bu noktada, eleştiri ile hedef göstermeyi ayıran çizginin korunması her zamankinden daha büyük önem taşıyor.

Kadın voleybolundaki başarıyı sürdürülebilir kılmanın yolu; ekonomik disiplin, kurumsal akıl ve siyasetten bağımsız, şeffaf bir yönetişim yapısının kurulmasından geçiyor. Bu kapsamda gelir çeşitliliğinin artırılması, sponsorluk ve yayın gelirlerinin sürdürülebilir bir modele bağlanması, harcamaların ise performans odaklı ve sıkı denetim altında yönetilmesi bir yapısal zorunluluk.

Voleybolumuzdaki başarıyı kutsama yerine yapılacak olanlara odaklanmak zorundayız. Özellikle, yönetsel düzeyde liyakat esas alınmalı, federasyon ve kulüp yapıları kısa vadeli popülist baskılardan arındırılmalıdır. En kritik unsur ise siyasetin rolüdür. Siyasetin federasyonlar aracılığıyla spor üzerindeki yönlendirici ve müdahaleci etkisi sınırlandırılmalı, kurumların özerkliği güvence altına alınmalı ve karar alma süreçleri günlük politik hesaplardan bağımsız çalıştırılmalıdır.